Reklam
Kadere ve Gönlüme Dair / Turgut Uyar
İşte ben hep böyle bildiğin gibi:
Kaderi öpüp başıma komuşum,
Gülüşüm, oturuşum, konuşuşum,
Belli efendim, besbelli
Yaşamaktan soğumuşum.
Yaz yağmurları misali yıllarca
Yağmış durmuşum kendi içime.
Zaten dünya öyle dünya ki kim kime
Herkes kendi derdine anca,
Herkesin yüreği lime lime...
Halbuki hayatı sevmem gerekirdi.
Acımayı, sevmeyi oldukça bilirim
Zamanla bir iş tutmayı da öğrendi ellerim,
Hem hayatıma bir de Havva kızı girdi,
Ama gel gör ki bu kaderim...
İşte ben böyle bildiğin gibi,
N'apalım bizi bir kez mimlemiş kader
Her zaman böyle, yağmur bulutundan beter.
İşte böyle hilafsız, gözümün elifi
Her zaman bir romantik portreye benzer...
Ben zaten bu dünyada tek başınayım, hey...
rabbim senin kulların çoktur ama benim bir tane rabbim var, beni senden başkasına muhtaç etme.
İnsan, dertlerini önce insanlara anlatır.
Anlaşılmak ister.
Tutulmak ister.
Kalınsın ister.
Ama hayat, herkese aynı gerçeği bir gün öğretir:
Bazı insanlar duyar ama anlamaz.
Bazıları anlar ama kalmaz.
Bazıları kalır ama yetmez.
Sonra bir gece gelir.
Herkes susar.
Kalbin konuşmaya başlar.
İşte o zaman anlarsın:
ALLAH 'A anlatmak için ses gerekmez.
Çünkü O, gözyaşının dilini de bilir.
Dünyada her şey değişir.
Yüzler değişir.
Mevsimler değişir.
Şehirler değişir.
İnsanlar değişir.
Ama bir şey değişmez:
Sen herkesten vazgeçsen bile ALLAH senden vazgeçmez.
Belki de huzur, bütün kapıları çaldıktan sonra değil;
Hiç kapanmayan kapıyı fark ettikten sonra başlar.
Ve insan ömrünün sonunda şunu öğrenir:
Herkes gider.
ALLAH C.C.kalır.
Reklam
Reklam