Özkan
@kafiod
Ve değişmez insanoğlunun çığlığı ...
Ben,ben,ben!
Ümit Yaşar Oğuzcan
Önceden Avukat ve İcra Müdür Y. , Şimdilerde 2. Dönem Hâkim Y.
Kamu Hukuku YL
M
108 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Görüyor musun? Yaşamın ta kendisini. Bak insanın doğa ile uyum sağlaması tam karşımızda. Kesme taşların insanlar tarafından ilmek ilmek işlenmesi, emekle inşa edilmiş duvarların zaman içinde tahrip olması, doğanın binbir emekle meydana getirdiği otların kuruması... Her şey tam olarak da bu dünyaya has. Geçici. Ölümü hatırlatıyor bu kare. Geçici olmayı, faniliği. Ağaç dalları sanki hiç can almamış gibi, güneş batıp geri doğmayacak gibi, karanlık az sonra ortaya çıkacak ve hep var olacakmış hissi verse de, hayat gerisin geriye tekrar döngüsünü tamamlayacak. Bu kare sevgili okuyucu hayatın ta kendisi. Emek verdiğin şeyler, bu dünyada zayi olabilir tahrip olan duvarlar gibi; ölüm, firak, yitirme her zaman gündemimizde işte batan güneş, kuruyan otlar ve yaprakları gazel olup bir bir düşen ağaçlar gibi... Yaşama selam olsun.
Reklam
Sadece yaşamak istiyorum. Sade yaşamak. Doğa nasıl bağrına basıyorsa çiçeğini, taşını, kuru otunu. Öyle olmak istiyorum. Hiç gördünüz mü bir dağın eteğinde çıkan çiçeğini ayrı, taşını ayrı tuttuğunu... Neden sorunsuz yaşamak istiyorum ki. Ben asfalt yol istemiyorum, patika yolda ilerlemek gerek. Daha uygun doğama belki. Doğa nasıl taşını, otunu, çiçeğini, ağacını basıyorsa bağrına aynı muamele ile... Yaşamak zannımca budur.
İnsanın gideceği yeri olmasa da bir otogara gitmeli. Oturmalı bir sandelyeye;kavuşanları, ayrılanları izlemeli. Kavuşanların sevinci, ayrılanların hüznü. Hepsi devri daim halinde. Bazı yolculukların dönüşü yok, bazılarının var. Bazıları sessizce, bazıları damla damla yaşlarla. Bazıları gülerek, bazıları içten içe hüzünle. Hayat, yolculuktan ibaret. Yolcu ise yolun öznesi. Vesselam.
Reklam