sabahın ıssızlığı, şehrin sessizliği vuruyor yüzüme.
yahut benim ıssızlığım, sessizliğim.
binlerce insan, binlerce farklı hikaye.
kimisi karanlıkları aşmış, bir hikaye yazmış kendine,
kimisi savaşıyor, kendiyle.
herkesin kendi dünyası var;
cebindeki iki üç kuruşa bakan çocuğun, endişe içindeki insanların, bir de cebinde sayamayacağı kadar parası olanların.
hayat, acımasızlığıyla yakıyor beni ansızın.
çaresiz bir çocuğun gözlerindeki sönmeye başlayan ışığa dalmışken, endişe içinde koşanlardan birinin omzuma çarpmasıyla geliyorum kendime.
yorgun, bitkin devam ediyorum yoluma.
çocukluğuma sarıl.
ben büyüdüm, bu gecenin sabahı olmaz dediğim gecelerin sabahına kavuştum, karanlıklara düştüm ben, anlamadın hiç, aydınlıklara kavuştum.
ama o çocuk bilmiyor ne yapacağını,
korkuyor, sarılmak istiyor.
sarılsanıza ona?
önüne kötülükler çıkıyor, başa çıkamıyor, tutsanıza ellerinden?
öğretsenize nasıl mücadele edilir?
ağlıyor bakın, korkuyor işte.
hak etmiyor mu saçlarının okşanmasını, seni seviyoruz denmesini?
bir ninni söyleseniz, bir masal okusanız artık korkmaz belki.
ben büyüdüm, ben kendi ninnimi söylemeyi, kendi masalımı okumayı öğrendim.
ama o yapamaz ki,
o siz olmadan üstesinden gelemez ki…
sizi seviyorum, hep sevdim.
takvimdeki en güzel güne ulaşmaya saatler varken kullanıyorum kalemimi.
böylesine bir gün, 365 günün içinde dahi sayılamaz, sayılmamalı.
öylesine özel, öylesine farklı.
kalbimde bir heyecan var, büyüyor her an.
bir ateş var, alevleniyor her an.
ruhum iyileşiyor, ruhum güçlü hissediyor ilk defa.
bir bedende, ruhta bu duyguları yaşatabilen bir insanın doğum günü nasıl kutlanır ki, hangi kelime yeter, hangi cümle tamamlar?
renkli renkli mumların olsun, hayatın gibi.
geçen güzel günlerini hatırlatan, geleceğinin güzelliğini anlatan.
senin için açılan sürprizlerden, oyuncakların olsun.
hiç saklamadığın, o güzel çocukluğunu mutlu eden.
saatler geçecek, o an gelecek.
dünya dursun isterim, senin gününde kalmak, öyle yaşamak isterim.
iyi ki varsın,
sen hep mutlu ol olur mu?
hep ama.
hiç canın acımasın, gözünden bir yaş akmasın.
senin yolların hep aydınlık olsun…
ve zaman zaman, ansızın koştuğum karanlık şimdi yeniden kollarını açıyor bana,
belki bir sokağın sonunda, belki bir sabahın ilk ışıklarında, belki bir rüyada.
ben mi koşuyorum bu karanlığa?
ne ki o karanlık?
ben miyim?
karanlığın ta kendisiyim…
en dibi, en ıssızı, en zifirisi.
korkarım ben karanlıktan aslında,
ışıklara giderim hep.
sevmem karanlığı.
yoksa ben kendimden mi korkuyorum?
yoksa ben kendimden mi kaçıyorum?
ne zaman yakalayacağım kendimi?
ne zaman karanlıkları seveceğim yeniden?
karanlığı değil, aydınlığı seveceğim ben,
kendimi seveceğim, kendimi.