ve bak, yıkılıyor evim
anılarım soluyor, tebessüm ettiğim anlar çok uzak geliyor
dört duvar arasında yabancılar geziyor benimle
koşuyor çocukluğum bana; bakıyorum, nasıl korkuyor, nasıl ağlıyor
“geçecek,” diyemiyorum, teselli edemiyorum
kendim paramparçayken, onun ruhunu iyileştiremiyorum