sevmek güzeldir,
belki bir ümit, belki düşüşte tutunulan son daldır.
sabahların anlam kazanması, ağlamanın üzücü olduğunu anlamaktır...
bunu böyle sayarım, uzar gider.
ama seni sevmek diye düzeltirsem,
uçsuz bucaksız listeler tutarım,
sonu olmayan güzellikler sayarım.
var oluş amacım diye başlar,
seni seviyorum diye bitiririm...
sen sadece benim elimden değil, kimsenin bilmediği, hissedemediği o çocuğun elinden tutuyorsun.
seni sadece ben değil, o çocuk da seviyor.
o çocuk da ağladığında saçlarını sevecek ellerin olmasını seviyor,
o çocuk da onu, kendisinden çok düşünen biri olmasını seviyor...
sonsuza kadar sürdürebilirim...
solumdasın, sana tüm satırlarım.
ve sen okuyorsun bunu,
sana olduğunu bilerek.
var oluş amacım,
kendimi sevmemin sebebi.
tekrardan, seni seviyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
her şeyinle seviyorum seni.
avuçlarıma bıraktığın sevginle,
uykun geldiğinde tatlı hallerinle,
sinirlendiğinde sessizleşmenle,
bana zararı olmasın diye en ince ayrıntısına kadar yaptığın hesaplarınla,
varlığınla,
çok sevdiğim çocukluğunla,
ilk günmüş gibi heyecanınla seviyorum, eşi benzeri olmayan seni.
ruhumda sıcak bir tebessüm var,
hiç hissetmediğim.
kalbimde bir fırtına var,
ama yıkmıyor, kırmıyor.
sadece ateşini hissediyorum,
beni nasıl yaşattığını hissediyorum.
buymuş sevgi; kendini ona ait hissetmekmiş.
üzüldüğünde üzülmek, düşünmeden saniyeler geçirememekmiş.
bir masal diyarında hissediyorum.
her şey öyle güzel,
her şey öyle özel.
benim masalımda sadece ikimiziz:
sadece sen ve ben,
sadece sevgimiz.
ve tekrardan, ben seni seviyorum.
bilmiyorum, nasıl bir karanlık bu;
harcaya harcaya bitiremedi benliğimi.
düş artık yakamdan karanlık, verdiklerim yetmedi mi?
güzel, güneşli günler var, biliyorum.
izin ver, gideyim.
tutma elimden, kesme nefesimi; bitirme benliğimi.
çıkma karşıma ansızın, tebessümlerimi alma benden şu üç günlük dünyada.
bırak, iyileşeyim; hasta ruhumu sevebileyim.