f.
@kalpgelimi
Celladıma gülümserken çektirdiğim son resmin arkasındaki şiirler.
4 okur puanı
Aralık 2022 tarihinde katıldı
Celladıma Gülümserken
Ben,
İsmet Özel, şair, kırk yaşında.
Her şey ben yaşarken oldu, bunu bilsin insanlar
Ben yaşarken koptu tufan
Ben yaşarken yeni baştan yaratıldı kainat
Her şeyi gördüm içim rahat
Gök yarıldı, çamura can verildi
Linç edilmem için artık bütün deliller elde
Kazandım nefretini fahişelerin
Lanet ediyor bana bakireler de.
Sözlerim var köprüleri geçirmez
Kimseyi ateşten korumaz kelimelerim
Kılıçsızım, saygım kalmadı buğday saplarına
Uçtum ama uçuşum
Radarlarla izlendi
Gayret ettim ve sövdüm
Bu da geçti polis kayıtlarına.
Haytanın biriyim ben, bunu bilsin insanlar
Ruhumun peşindedir zaptiyeler ve maliye
Kara ruhlu der bana görevini aksatmayan kim varsa
Laboratuvarda çalışanlara sorarsanız
Ruhum sahte
Evi Nepal'de kalmış
Slovakyalı salyangozdur ruhum
Sınıfları doğrudan geçip
Gerçekleri gören gençlerin gözünde.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sana Bir Ara Aklımda Kalanları Anlatırım
Ne sular geçti böyle buzla buhar arası
Ne kısa bir yazken o n'için hâlâ bitmiyor?
Durmuş bir vakit bende sisli gece yarısı
Çektirdiğin fotoğraf neden hiç konuşmuyor?
Geç kaldık ve yanlışları güzeltemedik.
Erken varsak doğrular bakışı yakacaktı.
Çok sarhoştum, yani hak ettim yaşamayı.
Evden kaçmıştım eve.
Tuza yara saçmıştım.
Bütün randevulara düzenli olarak geç kalmakta haklıydım.
Gök bana göre değildi, yeri zaten hiç sorma.
Gök de kendine göreydi yer de zaten hiç durma.
Çıktım bir kapısını bulup yaşadıklarımdan.
Vardım ki seni sevdim.
Seni sevdim, evler arasından bir evdin.
Döndüm ve dönüşümle düştü aniden dekor.
Sen yükseldin, elinde kara bir kalem vardı.
Say ki her yanım ihanet kadar yazdı.
Ve çeşitli organlar olarak
İnsanı yâr eden vardı.
Var eden vardı aşkı
Kelebek küllerinden bir şaraba yazarak.
Okumak budur,
Yani yağmur bekleyen toprağın durmaksızın kuruması.
Sana çok şeyler anlatmak istemem
Yankılandım da Duruldum
Vuruldun seni bir karanlığa gömdüler.
Adını sordular, söylemedim Münevver.
Üstümü aradılar yok, altımı aradılar yok.
Boynu hayli bükülmüş bir tuzaktan baktılar.
Cesedini gösterdiler, sana çok benziyordu.
Anlamak istediler, hep uzaktan baktılar.
Nasıl yaşatıldıysan öyle öldürülmüştün.
Çekinmedim ağladım.
Anlamadılar.
Ben bir sokak lambasına vurulmuşum Münevver.
Gece olunca karnım gövdemde bir ağrıdır.
Ne anladıysam al, al hepsi senin olsun.
Nasıl olsa mutmain bir vedayla gidiyorsun.
Hasretinin bitmesine senin adına mutlu,
Gülümser bir törenle kutsandı hemen yasın.
Aklın aldığı göz, yüreğin aldığı bakış
Çekilmiş fişlerden daha bir boşluktasın.
Ne söylesem ancak kelimelerce kabz
Nere baksam ufkun ardındaki karanlık
Bir volta boyu sokak tenviratıdır acz.
Uzansam tutulmaz bir nahoşluktasın.
Çan vuruldu, ezan Allah dedi, sen söndün.
Böylece üç yerinden daha vurulmuş oldu sükût.
Ölüm durdu, yani dirilmenin imkanına.
Kurşun vınlayıp sekti,
Yağmur yağacaktı, şemsiyem kırılınca
Mutsuza Kim Bakacak?
İki sigaram kaldı bu gece için maviş anne
İki muhabbet kuşum.
İki kendim varmış maviş anne
Biri benmişim, biri mutsuz.
Ben ölürsem maviş anne, mutsuza kim bakacak?
Dünyaya bile bir dünya anne lazım.
Biri sen ol maviş anne, biri ben.
Dünyanın bütün sabahlarına iki bilet al da birlikte gidelim maviş anne
Bana da kendi serüvenimden bir yer ayırt,
Şefkate söyle o da gelsin.
Özledim onu, o da gelsin saçlarıma dokunsun.
Bilir misin, büyüler bile ninniyle büyür
Temiz kokan pazen gecelikler, şehriye çorbası…
Hepsi, hepsi ninniyle büyür.
Bilir misin maviş anne?
Ben çekildiğim her fotoğrafta
Defolu bir kelebek gibi çıkarım.
Mavi kareli gömleğiyle hatırladıkça babamı
Kırpıp kırpıp fotoğrafları, döküyorum başımdan aşağı
Sanırım ben assolist oldum maviş anne.
Şimdi mutluyum.
Geçmişini mi yok ettin kızım diye soran
Bir babadan kurtuluşumu kutluyorum.
Babama söyle, o gelmesin maviş anne
Birileri mutsuzsa, mutsuzlara nergis yolla,
Bir kırmızı battaniye,
Onlara bir mutluluk çadırı yolla
Cam ile Taş
Gözlerinle dilin arasında gerili uçurumu seviyorum.
Kekeme özgürlüğünü seviyorum.
Susuşundaki hıncı seviyorum.
Kalbinde ürperen kışı seviyorum.
Ellerindeki bilge zamanı
Denizi yağmurdan korumaya çalışan çocukluğunu seviyorum.
Alnın masamızda dört mevsime ufuk
Dudaklarında titreyen zamanı seviyorum.
Yürüyorsun ya kalabalık dönüp bir daha bakıyor kendine
Boyunda çiçeklenen yedi rengi seviyorum.
Her damlası ayrı bir hayat
Ne bilsin yüzüne düşmeyen
Gözlerindeki yaşı seviyorum.
Beni uzaklaştırmaya çalışırken aklından geçenleri seviyorum.
Kalbinden gövdene yürüyen utangaç karıncayı seviyorum.
Ses nasıl menevişleniyor ağzında
Ağzından gelecek her sevinci her azabı seviyorum.
Gece ışıklarından topladığın o evler esrarını seviyorum.
Susmanın da bir dili var elbet
Teri yastığına sızan rüyanı seviyorum.
Uyandığın sabahlardan başka bağım yok dünyayla
Odalara ömür veren gövdeni seviyorum.
Yürümediğin sokaklar göz göz
Bekleyişteki o mucizeyi seviyorum.
Serçe parmağındaki lekedir yerim.
Kalabalığın uyumuna inat
Hayalin gerçeğe değdiği yeri seviyorum.
Ölümdür en büyük zaman