Küçükken annemin okuduğu masallardaki prensenlere hayrandım ve onlar gibi olmak istemiştim.Hatta babam bu hayranlığımdan dolayı bana prensesim derdi.Büyüdükçe prenseslerin hep bir prense ihtiyaç duyduğunu fark ettim.Ama ben tek başımada daldığım uykudan uyanabilir ya da kuleden tek başıma kaçabilirdim.Ben bir erkeğin beni kurtarmasına ihtiyaç duymuyordum.Prenseslere olan hayranlığım böylece değişti.Değişmeyen tek şey babamın prensesi olmam:)