altarın büyüğü
@kamak
3 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Ahmet’in Atina’da Dört Uzun Gün adlı novellasında gözlerim satırlar arasında gidip gelirken zihnim boş durmadı. Oradaki yaşanmışlığı - “Kuş ölür, sen uçuşu hatırla” - yaşamın ta içinden, kalpten hissettim. Bu dostlukların, acıların ve birlikte geçmişle yüzleşmenin yalnızca bireysel değil, kolektif bir hafıza taşıdığı fikri zihnimde döndü durdu.
Kendi hayatımdaki sahici bağları düşündüm; geriye dönüp baktığımda, bu bağların bende çoğu zaman platonik kaldığını fark ettim. Yer yer imrendim, yer yer öfkelendim, yer yer burkuldum.
Ahmet; yüreğinin derinliğini, naifliğini ve dünyayı o kucaklayışını, bu novellanın bana yaşama dair hâlâ arzu duyduğumu - yalnızca kendim için değil, birlikte değişme ve dayanışma umudu olarak -hatırlatmasıyla yeniden gördüm, yeniden hissettim. Bu hikâye bana, dostlukların yalnız anı biriktirmek değil, birlikte güçlenmek ve değişmek için bir zemin olduğunu gösterdi.
Gönlümde ve zihnimde taşıyacağım karakterler var: Alp, Beyza, Şiyar ve Ömer. Onların yan yana varoluşları, kırılganlıklarımızı ortaklaştırdığımızda bir dayanışma ruhuna nasıl dönüştüğünü düşündürdü bana; her dert, yan yana konduğunda dirence, her sessizlik, paylaşıldığında bir dile dönüşüyor gibi.
Kalemine, emeğine sağlık Ahmet. Yüreğinin ışığıyla bizi aydınlatmaya, şefkatle kalplerimize dokunan bir el olmaya devam etmeni diliyorum. Beklemedeyim.
Reklam
