İsminin hoşuma gitmesi münasebetiyle alıp okumuş olduğum bu kitapta beni mest eden şey, konudan ziyade dilinin zarifliği. Şiirsel anlatımının güzelliği karşısında büyülendiğimi söylemek isterim. Duygu yoğunluğunu tüm benliğimde hissettim.
Vefat etmiş bir insandan geriye kalan kağıtlar, hatıratlar, günlükler için evrak-ı metruke kelimesi kullanılıyormuş. Bu kelime çok hoşuma gitti. Kitabı kapattıktan sonra düşündüren bir nokta da bu oldu. Hepimiz istisnasız her gün yazılar, şarkılar, anılar, duygular biriktiriyoruz. Ömrün sonuna dek de bu böyle devam edecek. Ölmüş birinden kalan her şeyin hatıratı normalinden daha yıkıcı etkiye sahip olduğunu düşündüğümden ötürü Fikret'in günlüğünü bu hisle okurken istemsizce duygulanmamak elde değil.
Reklam
Okudum, bitirdim ve kitabın o kasvetli atmosferiyle boğuşuyorum. Erkek bir yazarın kadın duygularını böylesi ifade edişi karşısında saygıyla eğiliyorum lakin okurken, "Ciddi olamazsın! Bu kadarı da pes!" dediğim onlarca satırdan geçtim. Bu sabrediş, içten içe büyüyen bir sevginin karşısında kayıtsız duran R. isimli kişinin bilinmeyen kadından bihaber yaşamı... Belki bazı okurlar için büyüleyicidir bunlar ama kendim için konuşursam böylesi dışa vurulmamış bir sevgi beni ancak rahatsız eder. Acınası bir kadının, hasta bir kadının hikayesinde dışarıdaki bir gözdüm. Zweig bizlere aşkın duygusal tarafından ziyade hastalıklı, saplantılı yönünün de ne kadar güçlü olduğunu, yıkımının neler yaptırabileceğini en güzel bu şekilde anlatabilirdi.
Ölü bir çocuk, beyaz güller, adamın yalnızca bir rüya gibi hayatından geçip giden hiç tanınmayacak bilinmeyen bir kadının mektubu... Duygusal, düşündürücü, alıp götüren bir eserdi. Okurken yalnızca tek bir eser dinledim.
youtube.com/watch?v=8NOBBvQ...
Şimdi dinlerken; her bir saniyesinde, bilinmeyen kadından çıkan kelimelere akıtılan gözyaşlarıyla dağılan mürekkep izinin hatırasını buluyorum.
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,3bin okunma
Jane Eyre'i okuduğum süre zarfı boyunca benzer buhranların içinde oradan oraya savruluyordum. Gerçek dünyadan sıyrıldığım, Jane'in külfetli hayatının derinliklerine indiğim vakitlerde gerçekten de onu izleyen bir gözdüm. Bir film şeridi gibi gözümün önünden akıp gidiyor şimdi başucumdaki bu muazzam kitap. Diğer aşklara benzemeyen, menfaat dilemeyen gerçek bir aşka şahit oldum. Mr. Rochester'ın kalp ağrılarına tanıklık ettim, beş parasız Miss Eyre gibi çimenlikte uzanıp ölmeyi diledim yüreğimdeki buruklukla. Her ne yaşanırsa yaşansın, içimi ısıtan sımsıcak bir romandı. Bana verdiği en güzel, en anlamlı mesaj; tüm cevapların içimde bulunduğuna dair olan inancı hep diri tutmam gerektiğidir. Tıpkı Jane gibi kalbimin sesiyle hareket etmeliyim. Ne olursa olsun kendi kararımı vermeli ve arkasında durmalıyım. Neler hissedersem hissedeyim, tüm duygularımın sahibi benim.
Okumaya kıyamadığım bir eserdi. Okuduğum her cümlede ise Ege'nin temiz havasında nympha'lara dua ederken buldum kendimi. Kavalın sesini duydum, Daphnis'in kalp ağrılarına tanık oldum, Khloe heyecanlandığında en az onun kadar heyecanlandım. Bu kısacık kitabın ben de tesiri büyük, zira 21. yy.da gündemden uzaklaşmanın en güzel yolunu gösterdi bir nebze de olsa. Asla tanınmayan bir yazarın cümleleri ve betimlenen doğanın zihnimdeki yansımasıyla bu çağdan iyice soyutladım kendimi okurken.
