"Çok sıkıldım başta. Yüzüm,doğduğumdan beri o kadar asık olmamıştır sanıyorum. Çıktım. Yürüdüm. Sonra birden çevreye, denize, göğe baktım. Yahu! dedim, böylesi güzelliklerle, bu güçle, bu akılla neler çözümlenmez... Koşmaya başladım. Koştukça seviniyorum. Herkes bana yol açıyordu, caddelerde, sokaklarda. Kuşkuyla, acıyla bakıyorlardı. İnsan kalabalıkları hep felaketlere, acılara koşulmasına alışmış. İnan, bu arada onlar için de üzüldüm, yani koşarken... İşte sana koştum. Bedenim yüreğim doyum içinde..."