Bana göre değildi bu dünya; bir avuç yüzsüz, dilenci, bilgiç, kabadayı, vicdansız, açgözlü içindi; onlar için kurulmuştu bu dünya. yeryüzünün, gökyüzünün güçlülerine avuç açanlar, yaltaklanmasını bilenler için.
"Hayatta en güvendiğim insana duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi." demişti Sabahattin Ali.
Bu cümleyi şimdi daha iyi anlıyorum. Çok sevdiğin birine kırılınca bazen gerçekten tüm insanlığa küsüyorsun.
“bir şeyleri yapmayı bıraktığınızda diğer yaptığınız bütün her şey yok olup gidiyorsa karşınızdaki insanın size verdiği değeri sorguluyorsunuz. bir şeyler siz savaştığınız sürece varsa, kazanıyor olmanın ne anlamı var?”
Çok empati kuruyorsunuz Başkomiserim, dedi samimi bir tavırla. Ne dünya bu kadar hassasiyeti kaldırır, ne de insanlar bu kadar inceliği.
Ahmet Ümit, Kırlangıç Çığlığı.
