“Bekle beni, döneceğim,
Bütün direncinle bekle beni.
Bekle, hüzün yağmurları
Gökyüzünü kaplayınca,
Karakış üşütürken bekle,
Sarı sıcaklar yakarken bekle,
Kimseler beklemezken bekle beni.”
Bekle Beni, bir kayboluşun ardından başlayan ama aslında geçmişle ve vicdanla yüzleşmeye dönüşen bir roman. Livaneli, beklemeyi yalnızca bir sevgi hâli değil; bir direniş, bir suskunluk ve bazen de bir mahkûmiyet olarak anlatıyor. Dil sade, duygu ağır. Okurdan acele etmesini değil, sabretmesini istiyor.
Ve kitap bittiğinde geriye kalan his tam olarak şu oluyor:
“Bekle beni, döneceğim,
Bütün direncinle bekle beni.
Hüzün yağmurları
Gökyüzünü kaplayınca,
Karakış üşütünce bekle,
Sarı sıcaklar yakarken bekle.
Kimseler beklemezken bekle beni.”
Bekle Beni 
Zülfü Livaneli
Bekle Beni Zülfü LivaneliReklam
kimseler beklemezken bekle beni1000Kitap
Bekle beni, döneceğim
Bütün direncinle bekle beni.
Bekle hüzün yağmurları
Gökyüzünü kaplayınca,
Karakış üşütürken bekle,
Sarı sıcaklar yakarken bekle.
Kimseler beklemezken bekle beni.
Savaş şairi Simonov’un savaş sırasında yazdığı bu dizelerle başlıyor kitap.
Hem Leyla ve Selim’in aşkına hem de 68 kuşağının acılarla dolu öyküsüne ortak oldum sayfalar boyunca.Okudukça şair yüreği Nazım Hikmet’i,Orhan Kemal’i, Kemal Tahir’i ve daha nice o dönemde yitip giden, Ülkenin aydın yüzlerini onca kapalı kapılar ardında görür gibi oldum.Yazar’ın yazarken en çok zorlandığım romanım oldu demesinin sebebini de sayfaları çevirdikçe daha net anladım .Geçmişin sürgün yollarında kaybolan hayatlara ve direnişe parmak basan,kasvetli, düşünmeye iten bir el gibiydi yazarın anlattıkları .Diğer romanlarıyla kıyas yapmak istemiyorum çünkü anlatılmak, aktarılmak istenen ana düşünce oldukça farklıydı.Tüm bunlara rağmen genel anlamda beğenemediğim, beklentimi karşılamayan, kapağı kapatınca gözlerimi sabit bir noktaya dikip tüm olanları benliğimin süzgecinden geçirmenin o doyumuna varamadığım bir eser oldu benim için.
O halde :
”Beklemek Cehennemdir ama yine de beklerim seni.” :)
“Bekle beni, döneceğim. Bütün direncinle bekle beni. Bekle, hüzün yağmurları gözyüzünü kaplayınca, karakış üşütürken bekle. Sarı sıcaklar yakarken bekle. Kimseler beklemezken bekle beni.”
Fırtınalarda yitip giden ve parçalanan ailelere
Bu roman fırtınalar arasında savrulan bir ailenin hikayesi ; aşk ,özlem , savruluş, beklemek
çizgisinde ilerleyen bir yapıt..
Bekle beni , döneceğim ,
Bütün direncinle bekle beni.
Bekle hüzün yağmurları
Gökyüzünü kaplayınca ,
Karakış üşütürken bekle ,
Sarı sıcaklar yakarken bekle.
Kimseler beklemezken bekle beni.
Dizeleriyle başlayan bir yapıt ve o dizeler ki tüm romana serpilmiş , karakterlere sirayet etmiş dizeler..Leyla ile Selim’in aşkıyla başlayan ortak özneleri Zeyneple devam eden 68 kuşağının acılarla örülü hikayesini anlatıyor. Hapishanelerde yitirilen gençleri, sürgün yollarında kaybolan hayatları ve direnişi ele alıyor. Türkiyede aydın düşmanlığının asker ve sivil her dönemde sürdüğü yazmanın suç olduğu ….Özgürlük ve tutsaklık arasındaki yaşamlar Livaneli kalemiyle gözler önüne seriliyor. Ayrılmak , beklemek , kavuşmak , özgürlük temaları roman boyunca sizleri farklı yerlere sürükleyebilir .Livaneli deyimiyle aşkı, dostluğu, aile bağını , özgürlük tutkusunu ince ince ören Bekle Beni ; bir ülkenin özgürlük yolunda çektiği zorlukların, baskıya karşı girişilen mücadelenin , direnmenin , yalnız bırakılmanın ve dayanışmanın romanı.
Ben Livaneli dilini hep sevdim bazen satırlar arasında Sabahattin Aliyi bazen Yaşar Kemal’i buldum ve bu zorluklarla mücadele eden ,insanları düşündüren bir kitaptı . Umarım yazmanın , okumanın hiçbir zaman suç olmayacağı bir dünya olur. Ağır yaşamların romanıydı Bekle beni .
Kitabın sonunda Selim’in bir hissine ortak olabilirim : Vatan haini değildik; bizi vatandan uzaklaşmak zorunda bırakanlardı hain .
Merhaba
Bugün size On İkiyi On Üç Geçe ile geldim.
Öncelikle şunu söylemeliyim: Bu kitap benim için sadece bir okuma değil, baştan sona yaşanmış bir deneyimdi. Okurken defalarca “Vay be” dedim; sanki yerli bir kalemden değil de, dünyaca tanınmış yabancı bir yazarın elinden çıkmış nitelikli bir eseri okuyormuşum gibi hissettim. Gerçekten kaliteli edebiyat arayanlar için doğru adres. Böylesine güçlü ve özenli bir eseri bizlerle buluşturduğu için yazara teşekkür etmeyi bir borç bilirim.
Kitap su gibi aktı. Sayfalar ilerledikçe kendimi onların karakış evinde, çocuklarla birlikte yaşıyor gibi hissettim. Soğuğu, yoksunluğu, sessizliği ve umudu aynı anda iliklerimde hissettim. Baş karakterimiz Karia, daha ilk sayfalardan kalbimize ağır bir sızı bırakıyor. Ama yalnızca o değil; bu kitabı okurken üzülmemek, karakterlerin yaşadıklarını kendi içinde taşımamak mümkün değil. Öyle sahneler vardı ki, gözyaşlarımı tutamadım.
Yazarın kendi elinden çıkan karakter çizimleri ise hikâyeye bambaşka bir ruh katmış. Okurken karakterler ete kemiğe bürünüyor; onları yalnızca hayal etmiyor, adeta karşınızda görüyorsunuz. Bu detay beni ayrıca çok etkiledi.
Defne & Mert, Çağatay & Ezgi, Ensar & Karın, Yonca & Serkan… Her bir çiftin hikâyesi özenle işlenmiş ve ayrı ayrı kalbe dokunuyor. Aras ve Çınar ise çok başka bir yerde duruyor benim için. Umarım devam kitaplarında onları güzelliklerle okumaya devam ederiz.
Ama özellikle Sevgi ve Bahadır… Onların aşkı o kadar derin, o kadar saf ve gerçek ki; sayfalar yetmedi. Sevgi gibi bir kadını okumak, onun direncine, kalbine ve duruşuna tanıklık etmek çok özeldi. Keşke onları daha fazla okuyabilseydik.
Kitap ilerledikçe olayların derinliği artıyor, hikâye bambaşka boyutlara evriliyor. Her yeni sayfada hem daha çok şaşırdım hem de daha çok üzüldüm. Bundan
Reklam
Reklam