Canan Doğan
@karanfilsenfonisi
70 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Günaydın.
İnsan ne acayip. Sözlerle yaraladığı vakit, ben ne yaptım ki der, sanki sözcüklerin hiç manası yokmuş gibi.
Claudio Magris, "Olaylardan çok kelimeleri hatırlarım, daha doğrusu sadece kelimeleri hatırlarım, hem de çok iyi hatırlarım, anlamlarını unuttuğum zaman bile..."
Ne söylediğine dikkat etmeli. Kim bilir, bir cümle hatta bir kelime ne yaralar açıyor birilerinin yüreğinde.
Reklam
Çiçeksin.
Temmuz çiçeğisin. Sana tüm kalbimle söz veriyorum; iyi bir dost olacağım, iyi bir insan. İnsan bir çiçeğe söz verdiğinde tutar, çiçek hesap sormasa bile. Kalbimize ve sevgimize yenilelim, yenileceksek eğer.
Diğer bütün yenilgiler zillettir..
Bazen zamanı dahi ölçemiyoruz, yitip gidiyor her şey bir anda. Sanki yıllar geçmiş gibi oluyor bir şeylerin üstünden, bilirsiniz.
"İnsansız Konağın İkonu"nu hatırlıyoruz: "Ama uzun zaman oldu, inan. Uzun, çok uzun zaman oldu. Belki bir ömür kadar uzun bir zaman... Ama zaten ömür dediğin nedir ki?"
Ah etmek çözüm değil elbet fakat kısacık ömürde ah diyecek işler de yapmamak gerek.
Bazen öyle dönemler olur ki insanın hiçbir şey yapası gelmez. Tesadüf bu ya, böyle zamanlar hep büyük yükleri yükler insanın üzerine.
Franz Kafka, "Milena'ya Mektuplar"da şöyle der: "Palto giymeye üşenirken bu koca dünyayı sırtımda nasıl taşırım ben?"
Biz bile anlamazken, başkasına nasıl anlatırız?
Günaydın.
Güzel günler ne vakit gelir, diye sorup duruyoruz. Dünyaya ne vakit hâkim olacak iyilik? Sorsan, gülüyor insanlar. Kendi işine bak boşver, diyorlar. Ayla Kutlu, "İnsanlara sevgiyi öğretmek de bir gülünç düş aslında. Belki, öfkenin değil sevginin egemen olacağı bir düzenin koşullarını hazırlamaktır sorun." der.
Biz okuyacağız; sevgi, iyilik, güzellik diyeceğiz. Bugünler de geçecek.