KAUDUPUL

Ne tuhaf, insanın en büyük hazinesi, ona en büyük acıyı çektiren yüreğiydi ve gökyüzünü içine alacak kadar genişti. İnsan bunu ne geç öğreniyordu.
Reklam
Başkaldıracakları ilk gerçeğin kendileri olduğunu görmüşlerdi sonunda.
Ve nereye giderlerse gitsinler, pişmanlıkları düşlerinden hep bir adım önde gidiyordu
Ey acıdan damıtılmış yaşama sevinci, sen ne güzel, ne büyük, ne değerlisin..
Yüreğiyse, serçelerin yerini kirpilerin aldığı yabanıl bir koruluktu.
Reklam