“Acaba o gecelerde ettiğim isyanlar mı bu günleri getirdi ?”
“Sen misin yorgunluktan şikayet eden ? Al bakalım , şimdi hiçbir şeyin yokken nasıl yaşayacaksın?”
Sanki kader bana böyle sesleniyor.
Sadece her gün ; Çocuklarımın mezarını ziyaret etmek, çiçekleri sulamak . Topraklarına dokunmak . Yalnızca bu . Günün en anlamlı kısmı bu çünkü … Günün tek gerçek kısmı bu …
Doğada hiçbir şey kendisi için yaşamaz.
Nehirler kendi suyunu içemez.
Ağaçlar kendi meyvelerini yiyemez.
Güneş kendisi için ısıtmaz.
Ay kendisi için parlamaz.
Çiçekler kendileri için kokmaz.
Toprak kendisi için doğmaz.
Rüzgar kendisi için esmez.
Bulutlar kendi yağmurlarında ıslanmaz.
Doğanın anayasasında ilk madde şudur:
Her şey birbiri için yaşar .