Bir kitap yazabilseydim başlıca tezi şu olurdu insan felaketleri ancak izleyebilir, kavrayamaz
Reklam
Mütemadiyen gerçekliğe mecburen abone olmak değil, inceliğine yaraşan bir şeyler yaşamak istiyor ruhum.
Bir kez sevmiş olan ve hâlâ sevmeye devam eden insan, kendini sevmeye uygun hale getirmenin ne kadar zor olduğunu, nasıl uzun sürdüğünü bilir.
O tavsiyelerde birini hatırlıyorum : Kendisini bir felaketmiş gibi gördüğünde, sadece kendine güven, derdi. En çok da gerçek bir felakete imza attığında, çünkü kimse senin hayatın için kılını kıpırdatmayacak.
Ama hayat aptalcadır zaten, gürültüyle ve öyle tek bir hat üstünde falan çözülmeyecek alelade meselelerle doludur.
Reklam