Yazarın dili sade ve akıcıydı. Konu çok klişe olsa da bir o kadar hayatın içindendi. Yazar duyguyu bana geçirdi. Okurken sıkılmadım. Kitabı ağaçlık bir alanda okudum, esintiyle okumak ayrı bir keyif verdi ve kitapta geçen yerleri bu şekilde daha iyi hissettim diyebilirim.
Kitabın kahramanlarından Derviş dede benim de düşünmemi sağladı. Herkesin bir Derviş Dedesi olmalı:)
Kitapta altı çizilesi cümlelerin aynı sayfada tırnak içinde tekrardan yazılması bana gereksiz geldi ve rahatsız etti. Bunu okuyucunun takdirine bırakması daha güzel olurdu.
Asude Bahçe ve Derviş Kelamını okuduktan sonra düşüncelerim daha netleşecektir.