Kübra
@kbrkrt7
"Her çocuk özeldir."
Zoraki sevgi, sevgi değildir. Zoraki sevgi, yalnızca herhangi samimi bir iletişimin olmadığı, aslında var olmayan bir sıcaklık ve samimiyet taklidinin yapıldığı, kini hatta nefreti maskelemek üzere yaratılmış yapmacık bir şefkat ifadesinden ibaret "sahte" bir ilişkiye yol açar. Asla gerçek bir karşılaşmaya yol açamaz.
Sayfa 146
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Beden, acilen bir şeye ihtiyaç duyduğunu, küçük bir bebekken ondan esirgenen bir şey olduğunu açıkça ortaya koyar. Ancak bu mesaj, duygular yok sayıldığı sürece yanlış anlaşılır. Buna göre, küçük bir çocuğun yaşadığı ızdırap, mevcut bir ızdırap olarak kaydedilir ve bütün bu ızdırapla mücadele etme girişimleri başarısız olmaya mahkumdur. Yetişkinler olarak farklı ihtiyaçlarımız vardır ve bunları ancak bilinç dışındaki eski ihtiyaçlarımızla artık eşleştirmediğimiz zaman doyurabiliriz.
Sayfa 142
Duygularımızla yaşamayı ve onlarla savaşmamayı bir kez öğrendikten sonra, bedenlerimizde bir tehlikenin tezahürlerini değil, kişisel tarihimizin faydalı izlerini görürüz.
Sayfa 120
Yetişkinler olarak yalnızca duygularımızı özgürce ifade edemediğimiz bir durumun içinde saplanır kalırsak nefret ederiz. İşte bu bağımlılıktır nefret etmeye başlamamıza sebep olan. Bu bağımlılığı kırar kırmaz (ki bir totaliter rejime mahkum değilsek, normalde yetişkinler olarak bunu yapabiliriz), bu esaretten kendimizi kurtarır kurtarmaz, artık nefret etmeyiz
Sayfa 113
Affetmenin, bizi nefretten kurtaracağı doğru değildir. Affetmek, yalnızca onun üstünü örtmeye ve böylece (bilinçli olmayan zihinlerimizde) onu pekiştirmeye yarar.
Sayfa 113