Ne kadar özlemiştim kendimle baş başa kalmayı, hiçbir yere, hiç kimseye ait olmamayı. Tıpkı çocukluğumdaki gibi dünümü, yarınımı düşünmeden sadece o anda kalabilmeyi.
"Yarın ölecekmiş gibi yaşamalı, ipin üstünde yürüyormuşçasına... Tutkuyu, aşkı parmak uçlarında hissedene dek, vurmalı bir çalgı gibi ritmine ayak uydurmalı hayatın. Gökyüzünü ağlatana dek, yağmurlar düşüp yok olana dek yaşamalı..."
Ne zaman kendini ne kadar uzağa gidebileceğin hakkında şüpheye düşerken bulursan, sadece şu ana kadar katettiğin mesafeyi ve geçtiğin yolları hatırla. Karşılaştığın bütün zorlukları hatırla. Hatırla, kazandığın bütün savaşları. Üstesinden geldiğin bütün korkuları hatırla...