İnsan başkalarını sevebilmek için önce kendini sevmeliydi. Ancak ve ancak kendiyle barışık, olduğu kişiden memnun, hayat tarzından razı olan bir insan başkalarını sevebilir ve onların yaşam tarzına saygı duyabilirdi.
"Yarın ölecekmiş gibi yaşamalı, ipin üstünde yürüyormuşçasına... Tutkuyu, aşkı parmak uçlarında hissedene dek, vurmalı bir çalgı gibi ritmine ayak uydurmalı hayatın. Gökyüzünü ağlatana dek, yağmurlar düşüp yok olana dek yaşamalı...
Her şey istediğin gibi gitmiyor diye koca bir hayattan vazgeçmek neden? Her günün güzel olsaydı, güzel günlerinin ne anlamı kalırdı? Acı olmasa, tatlıdan zevk alır mıydık? Güzel manzaralara çıkan yollar hep engebelidir. Dimdik güneşe bak. Çünkü o her sabah yeniden doğuyor...
İnsanları yargılamadan, olduğu gibi kabul etmeli. Herkesin geçtiği yollar, yüzleşmek zorunda kaldığı gerçekler birbirinden farklı... İnsanları yaptıkları yüzünden aşağılamak yerine, onlara yardım etmeyi denemeli. Bu senin huzurun ve acı çeken insanların iyiliği için gereklidir. Kendi karmanı, kurduğun cümlelerle değil, yaptığın davranışlarla belirlersin. Her şeyin fazlası kendimize zarardır. Sevgiyi de merhameti de paylaşmalı. Zira kilometrelerce uzakta ya da yanı başında acı çeken milyonlarca insan var...