bazı kadınların yaraları hücreseldir, bazılarınınki ise zihinsel. birini iyi etmek için gereken tek şey ucube bir yara bandı, diğerini iyileştirmek içinse zürafaların uçması gerekmektedir. hüsran dolu bir geçmişten asla bakire bir gelecek beklenmez. umut yorucudur, hayal kırıklıkları ise saç kırıklarına sebeptir. ve bilinsin ki saçlarını kendi kesen kadınlar, geceleri uyumadan yastığı ısırarak ağlıyordur.
Reklam
Puan vermedi·352 syf.·
2021 1. kitabı
“keşke âşık olabilseydim.” dedi dorian gray, sesinde derin bir acıyla. “ama tutkuyu yitirmiş, arzuyu unutmuş gibiyim. kendime fazla dönüğüm. kendi kişiliğim benim için bir yük hâline geldi. kaçmak, uzaklara gitmek, unutmak istiyorum.”
bir zamanlar her şeyi gerçek kıldığı için nefret ettiği çirkinlik onun için artık tam da bu nedenden dolayı hoş görünmeye başlamıştı. tek gerçeklik çirkinlikti. kaba bir kavga, rezil bir batakhane, düzensiz yaşamın katışıksız vahşeti ve itin kopuğun kötülükleri, yarattıkları o yoğun gerçeklik izlenimi yüzünden, sanatın bütün zarif şekillerinden ve şarkının hülyalı gölgelerinden daha güçlü ve canlıydı.