Kübra
@kendi_nce
56 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
İnsanların onayını Rabbimizin rızasının önüne geçirmek, depresif bir haleti ruhiyedir. Kendisini iyi hissetmesi, diğerlerinin ona nasıl davrandığına bağlı olan birinin, başka türlü olması nasıl beklenir? Yüzümüzü, özümüzü var edene çevirip, ondan başkasına minnet etmediğimizde, ulaşacağımız huzurun bir hediyesi de evvelce sürekli bizi kırdığını düşündüğümüz insanların, aslında sadece kendi özlerinin gereğini yapıp durduklarını ve bunun bizimle hiçbir ilgisinin olmadığını görmek olacaktır.
Sayfa 138
Reklam
Vermek, içimizdeki nehirle ilgilidir, dışımızdaki engellerle değil. Her engellendiğinde yeni bir yol bulanı kim öldürebilir?
Sayfa 104
Elimizdeki imkanları en çok yakınımızdakiler bilir, görür. Onlardaki kıskançlık ve haset duygularını, sevdiğimiz şeyleri onlarla paylaşarak kısmen gidermiş, ayrıca göz hakkı denilen insanlık görevini de yerine getirmiş oluruz. Buradaki bir inceliğin de şu olduğunu düşünüyorum: İnsanın sevdiği bir malını, mesela bir bahçesini/mülkünü, değeri olan bir eşyasını yakınındaki birine vermesi, gözünün görmediği uzaktaki birine vermesinden daha büyük bir vazgeçiştir. O kıymetli malı yakınlara vermek demek onu sürekli göreceksin,demektir. Düşkün olduğun o şeyden bir defa değil her gün vazgeçmek demektir. Bunu da hatırda tutmak gerek.
Sayfa 81
İnanç olmadan iyilik olmaz mı? Elbette olur fakat iyiliği kalıcı ve gerçek bir ahlâka dönüştüren şey onu kutsala bağlamak demek olan, itikattır.
Sayfa 61
İnkârcının güzel davranışları, sonsuz hayatla bağı kopuk, vicdani bir rahatlamanın ötesine gidemeyen, ilahî rehberlikten mahrum kişisel çabalar olarak kalır.
Sayfa 44
Reklam