Psikanaliz, tutkuları çoğu kez “o tutkularını yaşadığı çağa” yorar. Aslında tutkular yalnızlık içinde pişip durur. Tutkulara kapılmış varlık, patlamalarını ya da kahramanlıklarını kendi yalnızlığına kapanmış olarak hazırlar.
nsan bazen kendini zaman içinde tanıdığını sanır, oysa tanıdığını sandığı şey varlığın, geçip gitmek istemeyen varlığın, geçmişte bile yitik zamanın peşine düşse, orada da zamanın akışını “durdurmak” isteyen varlığın istikrar bulduğu mekanlara saplanıp kalmasıdır yalnızca.
“Yüceltme şiirde, bu dünyada mutsuz olan ruhun psikolojisine yukarıdan bakar.Şurası doğrudur ki yaşanan hangi dramı resmetmek zorunda kalırsa kalsın şiirin kendine özgü bir mutluluğu vardır.”
(...) edebiyat eleştirmeni olsun, retorik profesörü olsun, hep bildikleri, hep yargıladıkları için bir üstünlük basitliğine [simplexe] seve seve kapılırlar.”