Konul Jafarova
@keshulya
Bugünlerde hâlâ kitap okuyan birine rastlamak nadide bir zevk...
Şu anda okuduğu kitap
Mendillerinizi hazırlayın...
İçimi böylesine sızlatan bir kitap okumadım hiç!
Flowers for Algernon (Algernon’a Çiçekler), Daniel Keyes tarafından yazılmış ve ilk kez 1966 yılında yayımlanan derin, duygusal bir romandır. Hikâye, Charlie Gordon adlı, zihinsel engelli bir adamın, deneysel bir cerrahi işlemle zekâsının artırılmasını konu alır. Başlangıçta, 32 yaşındaki Charlie, temizlikçi olarak çalışmakta ve zihinsel engelliler için sınıflara katılmaktadır. Charlie, zekâsını artırma arzusu ile bu ameliyata katılmaya karar verir. Daha önce fare üzerine test edilen bu operasyon, Charlie’nin zekâ seviyesini dramatik bir şekilde yükseltir ve hayatını tamamen farklı bir şekilde görmesini sağlar.
Roman, Charlie’nin gelişen zekâsı ile birlikte değişen düşünce süreçlerini yansıtan raporlar aracılığıyla anlatılır. Başlangıçta Charlie’nin dilindeki sade, yanlış gramer ve dağınık ifadeler, onun sınırlı zekâsını ve yaşamına dair farkındalığının düşük olduğunu gösterir. Ancak ameliyat sonrası, Charlie’nin zekâ seviyesi hızla artarken, yazılı anlatımı da giderek daha açık ve sofistike hale gelir, tıpkı düşünce yapısının evrilmesi gibi.
Ancak, zekâsının artmasıyla birlikte Charlie, duygusal ve sosyal ilişkilerde karmaşalar yaşamaya başlar. Artık çevresindeki insanlar ona "normal" gözle bakarken, Charlie, insanları sıradanlaştırmaya ve onlardan uzaklaşmaya başlar. Bu dönüşüm, onun yalnızlığını derinleştirir ve ilişkilerini zedeler. Hem Charlie hem de çevresi, bu hızlı değişime tahammül edemez. Charlie, "Eğer normal insanlar gibi yaşayamayacaksam, henüz dünyaya gelmemiş insanların hayatına bir şey katabilmek, binlerce kez normal bir hayat yaşamış gibi hissettirir," diyerek dünyadan çekilir.
Deneysel bir operasyon sonucu düşük IQ'lu Charlie’nin olağanüstü bir zekâya dönüşümünü kendi raporlarından okuyarak takip
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Şimdi müthiş bir akla sahipsin, zeka seviyen ölçülemiyor bile, bazı insanların tüm ömürleri boyunca uğraşıp öğrendikleri bilgileri sen bu kısacık süre zarfında elde etmiş durumdasın. Ama sende simetrik olmayan bir şey var. Bilgilisin. Her şeyi görebiliyorsun. Ama anlayışlı veya - sanırım belki de şu sözcüğü kullanmalıyım- hoşgörülü olma yeteneğin gelişmedi. Onlara sahtekar diyorsun ama onların hangisi bugüne kadar mükemmel veya insanüstü olduğunu iddia etti ki? Onlar sıradan insanlar. Dahi olan sensin.
Nasıl oluyor da kolsuz ve bacaksız doğan insanlardan faydalanmayı akıllarından bile geçirmeyen dürüst ve duyarlı kişiler, düşük bir zeka düzeyiyle doğanları istismar etmekte bir mahsur görmezler?
Onlara bir şey demedim ama aklıma şu takılıyor: Eğer zekanın ne olduğu veya nerede olduğunu bilmiyorlarsa bir insanda ondan ne kadar olduğunu nasıl anlayacaklar ki?
Korkuyorum. Hayattan veya ölümden veya hiçlikten değil, hiç var olmamışım gibi o ışığı harcamış olmaktan korkuyorum.