Sadece düşünceler var burada, sadece düşüncelerim var, onları yaşıyorum ben. Ne yaşıyorsam olan bitenden zannettim senelerce, kahretsin! Üzüntümü, kahırlarımı, acılarımı, onca acıyı, gözyaşını, korkuyu, daralmayı, o boktan yılları hep yaşam bana verdi zannettim. Hep başkalarının yaptıkları sandım, olan biten sandım. Hepsi düşüncelerimin seyrettirdiği hayallermiş. Her yaşadığım ve inandığım, düşüncelerimin sonucu girdiğim hallermiş. “ Hepsi düşüncelerimmiş, hepsi benim düşüncelerimmiş…Hepsi…”
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
“İnsanlara bak, genelde durum bu: Evde kimse yok. Bedeni burada bilinci derin bir uykuda, zihnin elinde geçmişte ya da gelecek düşüncelerinde kayıp. Ve işte insan vaktini ne kadar çok oralarda, geçmiş ya da gelecekte geçirirse; o kadar yok, o kadar yaşamıyor, o kadar boşlukta yuvarlanıyor.”
Sanki gerçekten de ait olduğum yere -orası neresi, nasıl bir yer, hiç bilmesem de - kesinlikle- ait olduğum yere daha bir bağlanıyorum, yeniden birleşiyorum ve bu birleşme, o senelerce beni kovalayan boşluk hissini, bir oyuğun giderek büyüyerek beni yok etmesi hissini ortadan kaldırıyor. Sanki tekrardan bacaklarım var, yere sapasağlam basan. Her bir nefesle kaybolmuşluğumdan yavaş yavaş kendime geri dönüyorum sanki .
Kimdim ben buraya gelmeden önce? Kimdim ki? O zaman da oyuk, şimdi de. O zaman da bir boşluk, şimdi de. Değişmiyor, değiştirdiğini zannediyorsun ama olmuyor.