Birinin acısını dinlerken, dalgınlığımmızın sebebi anlatanın perişanlığına duyduğumuz merhamet değil, aynı acıyla muhatap olmamız halinde ne yapacağımızı düşünmemizdir..
Yaradan’ın nezdinde kimsenin üvey kul olmadığını unuttuk. Cennet diye diye, huri diye diye, aşkı unuttuk! Allah’ın insanı yaratması başlı başına bir davetti zaten aşka…Bunu unuttuk. Yaradan’ı sevmek, onun yarattığı meczubu da, dilenciyi de, günahkarı da sevmek de mümkün olur. Bunu da unuttuk. Tüm yolların aynı yere çıktığını, çırpınıp dursak da ölümün duvarlarına aşamayacağımızı unuttuk.
“ ey derviş ne halden anladığın var
Ne hal hatır sorduğun…” Hâfız
Ey kör! Bu yer, bu gök, bu yıldızlar, boştur boş!
Bırak onu bunu da gönlünü hoş tut hoş!
Şu durmadan kurup dağılan evrende
Bir nefes alacağın, o da boştur boş!”
Hâyyam