Kimse işini kaybettiği , boşandığı ya da savaş çıktığı için çekmiyor acıyı . İnsanları mutsuz edebilecek yegâne şey kendi bedenlerindeki nahoş duyumlardır .
"Yar" deme bana, sızlar içimdeki yara,
Her sözün bir ok olur, saplanır hatıralara.
Gözlerin çağırırken beni meçhul bir diyara,
Gidip de dönmemek var, yar deme bana.
"Yar" deme bana, bu yükü kalbim taşımaz,
Sonu gelmez yolların, izi bende silinmez.
Aşk dediğin bir masal, her yürekte yaşanmaz,
Masalı yarım bırakıpta, yar deme bana.
Gönül bağım talan olmuş, baharım kışa dönmüş,
İçimdeki o yangın, çoktan küle bürünmüş.
Mademki bu sevdanın gölgesi bile sönmüş,
Yalancı bir baharla, yar deme bana.
Bırak kalsın anılar, olduğu gibi yerde,
Yeni bir sayfa açma, derman yok bende derde.
Eğer düşecekse son kez bu kara perde,
Adımı heceleyip, yar deme bana...
Bütün bilgilere sahibolan için bile, daha derin bir anlayışa erişmek için, her şeyden önce gözlemleri ana kavramlara ve basit ifadelere bağlıyarak tam bir şekilde değerlendirmek lâzımdır. Sıkı sıkıya birbiriyle kaynaşmış olayların sürekli gözlemlerine dayanan Evren incelemelerini ancak, yakından incelenmeleri gereken her olayı önce kısa bir ifade ile aklında canlandırabilenler başarı ile yapabilirler.
Her şey bir anda değişmişti, kısa süren bahara aldanıp çiçek açan kiraz dalları kadar şaşkındım.
