Kelimelerde savurgan olduğu söylenemez. Unutmuşum oraya, ilk satıra, çocuğunun ölümünü kaydettiği yere iki kelime eklemiş: “canım evladım”, üstünden iki kez geçilmiş, yazının mavisi daha koyu. Kişisel olanı içine atmaya alışmış biri için bu iki kelime gerçek bir itiraf, Homeros’un ilham perisine layık bir kederin beyanıdır.
Elimizde en azından, anne babamızın ölümünü yalnızca bir kez yaşadığımıza dair tesellimiz kalıyor. Kendi ölümümüzden söz etmeye bile gerek yok. Onu bir kez bile yaşamayacağız.