Öz düşüncelerimDuygu ve Düşünce
Mantıksız birini, mantığımla çözemem. Dünyanın en mantıklı beyni bile yapamaz bunu. 🙂↕️
BAY C 28.BÖLÜM
"AYNI SES VE HAYALLERDEYİM."
28.BÖLÜM
Ne bitmez tükenmez malumatınız
varmış diyebilirsiniz Sayın Savcım. Biliyorum ben sadece size değil etrafımdakilere de bıkkınlık getirdim. Suçlarım saymakla da bitmiyor ama ne yapayım Sayın Savcım tam bitti derken bakıyorum ki aklımın bir kenarında kalmış izler tetikliyor kelimelerimi. Ah o kelimler değil mi asıl suç aleti onlar. Kelimeleri de bir araya getiren hayaller ve o unutamadığım ses Sayın Savcım benliğimi benden taa uzaklara hapsediyor. Ne hapis ama. O özgürlüğün zirvesindeyken ben hapis olmuş hayaller ve deryaların eşiğindeyim.Bu eşiği de bir ben şahit oluyorum. Benim benden başka şahidim yok. Suçlarımı bir nebze olsun hafifletmiyor. Malumatlar, sesler ,kelimeler ve hülyalar lar lar. Bundan önceki ifadelerimde size bu durumlar son bulacak demiştim .Hepsi de hava da kaldı ya Sayın Savcım. Çünkü ben hep o sese ve hayallere vurgun oluyordum. Yırtmak istediğim düşüncelerden sıyrılamıyor ve yine kağıtlara müsriflik ediyordum. Benim hayallerim yüzünden kağıtlar da artık dile geliyordu Sayın Savcım. Kendimle karanlıkta yüzleşmeye kalkıştığımda kendimi göremiyordum.Belki de kendimden kaçıyordum anlamsız kalıyordu bu durum bende. Birkaç kere bizim çocuklara bu durumumu da söylediğimde tek duyduğum şey "Umutsuz Vakaa" benim için teşhisti.
Dur be oğlum sus bir kere de deli gönlüm. Büyüklerin bahsettiği gönül ferman dinlemiyor dedikleri bu muydu? Aynı ses ve hayallere ben hırçın ve hoyrat fırtına ile savruluyordum.Bu savrulmaya da kimse bir şey yapamıyordu.Yapsalar ne olacaktı ki ? Bu ses ve hayaller bana aitti. Kaçıyordum her defasında kendimden .Bu kelimeleri de dile getirene de kızgınlığım hakimdi. Tek kızmadığım şey O'ydu. O bunu bilmese de benim garip düşüncelerimde saklı kalıyordu.
Ey vurgun gözlerim,bitmek bilmeyen
Reklam
Son zamanlarda içimde tarif etmesi zor bir yorgunluk var. Öyle bir yorgunluk ki sadece bedenimde değil, zihnimde de taşıyorum. Gün içinde onlarca şey görüyor, yüzlerce cümle okuyorum ama akşam olduğunda geriye hiçbir şey kalmıyor. Sanki bütün gün yaşamış gibi değil de, sadece bir ekranın önünden geçip gitmişim gibi hissediyorum.
Bu yüzden son günlerde kendimi birçok platformdan uzaklaştırdım. WhatsApp dahil olmak üzere Instagram, Telegram, YouTube ve sürekli vakit geçirdiğim diğer yerlerden çıktım. Belki “neden?” diye sorarsınız.
Çünkü fark ettim ki saatlerim bana ait değildi.
Bir sürü felsefe, psikoloji ve kişisel gelişim grubuna üyeydim. Başta iyi hissettiriyordu. Sürekli yeni bir şey öğreniyormuş, kendimi geliştiriyormuş gibi hissediyordum. Ama zamanla bunun bir öğrenme değil, kaçış olduğunu fark ettim. Bir konu bitmeden diğerine geçiyor, bir düşüncenin içinde kalmadan başka bir videoya, başka bir mesaja, başka bir tartışmaya gidiyordum. Herkes bir şey anlatıyordu ama ben kendimi hiç duyamıyordum.
Bir süre sonra günlerim aynı olmaya başladı. Sabah uyanıyorum, telefona bakıyorum. Bir mesaj, bir bildirim, bir video, bir tartışma... Sonra bir bakıyorum akşam olmuş. O gün yine hiçbir şeye gerçekten dokunmamışım. Ne bir kitabın içinde kaybolmuşum, ne kendimle baş başa kalmışım. Sadece oyalanmışım.
Bir gece uzun süre tavana bakarak oturduğumu hatırlıyorum. Telefon elimdeydi ama açmak istemiyordum. Çünkü artık hiçbir şey görmek istemiyordum. O an anladım ki ben biraz dünyadan değil, daha çok gürültüden yorulmuşum.
Bu yüzden buradayım.
1000Kitap’ta olmak istememin sebebi, sadece kitaplardan konuşabilen bir yerde biraz nefes alabilmek. Burada bir kitabın altını çizdiğimiz bir cümlesi üzerine saatlerce düşünebilmek, bir karakteri tartışabilmek, bir yazarın yalnızlığını
Ben insanları terk ettim. Çünkü ahlakım ahlaklarıyla, düşüncelerim düşünceleriyle uyuşmuyordu.
Her anlamdaDuygu ve Düşünce
Belki sağlıklı olan oydu ama kendimi güvende hissetmedim. İnsanın kalbi doğruyu gösterir aslında. Ancak hislerim ve düşüncelerim karışıyor olabilir. İkisinin ayrımına dikkat etmem gerekiyor anlaşılan.
Reklam
Reklam