Cehennemin bu en karanlık, dehşetengiz halini senden başka gören olmadı. Ayrıcalığını kavra. Onu izle. Onu duy. Onu bedenine çiz. Ve kargışlanan şeytanı, sırrını seninle paylaşması için kendine inandır. Çünkü Tanrı bunun için yarattı seni. Bunun için doğurdu seni kendi elleriyle. Hatırla. Hatırla ve yarat!
Ve buna karşın, ben yaşamıyorum, ama ölebiliyorum. Ya da ben hiç ölmeyeceğim, çünkü doğmadım.
Düşün zihnim! Sen ki olağanüstü bir eser yaratabilirsin! Issız gecenin kurşuni renge boyanan ayı yaratışı gibi. Kapkara rahminden. Kanı siyah akan rahminden, gecenin. O esin pınarını, o gümüşümsü parlaklıkla yıkadığı ihtişamlı ayı doğuruşu gibi. Soluk griye döllediği.
Dışarıda kuru bir yağmur yağıyor. Her yer ıslaksı. Kendimi öldürmeyi düşlüyorum derinlerimde.
Ancak zamanla, tanrıların da ölebileceğini anladım, kabul ettim ve buna boyun eğdim. Çünkü ölmemem için hiçbir neden yoktu.