Sevgili @cemberin_kapisi ‘nin açtığı alan sayesinde , birbirinden şahane kadınlarla okudum bu kitabı
.
Neye,nereye aitim hiçbir zaman bilemedim. Yıllar içinde oluşturduğum kendime özgü değerlerim ve inançlarım dışında da bir şeye ait hissetmiyorum kendimi.Oysa köklerim sağlam ve derin…İşte tam burada Tokyo-pa evimi bulmak için ateş böcekleri dizdi yoluma
.
Önce kapak! İnsan olmayı özünden yakalıyor okur daha bakar bakmaz… Toprakla, gökyüzüyle, bağlarımızla var olan özümüzü… Cazibesine kapılmamak mümkün değil.
.
Dili çok keyifli, akıcı, iyi bir anlatıcı Toko-pa . Kendi deneyimleriyle zenginleştirdiği bilgisini sadelikle aktarabiliyor.
.
350 sayfa , 19 bölümden oluşan kitapta tatlı çizimler de var
.
Toko-pa bir rüya danışmanı , evin yolunu bulurken her durakta rüyalarımıza bir göz atıyoruz. ”Onlar ki kim olduğumuzu kanıtlar.”
.
Sonra her halimizle kabul edildiğimiz bir toplulukta var olmak, değilse o topluluğu bulmak, yaratmak… Çirkin Ördek Yavrusu’nda olduğu gibi…
.
Anne en önemli unsur elbette, belki de evin ta kendisi… Sonra unuttuğumuz dişili hatırlamak; sürgün edildiğimiz yerlerden , ilişkilerden sonra erginlenmek; sembolik hayata daha çok yer açmak; vahşi doğada yürümek…Gölgemize , karanlık misafirlere yer açmak; ilk kapı olan bedeni hatırlamak; atalarımızı anmak onların hala bizimle olduğunu fark etmek; ellerimizle üretmek… hikayelere şarkılara daha çok yer vermek…
.
Bütün bölümler o kadar güzel ve bize dair ki… Her bölümde en sevdiğim bölüm bu diye düşündüm…
.
Şimdi özenle çizdiğim satırları, aldığım notları tekrar okumaya gidiyorum … Yolunu kaybetmiş hisseden tüm arkadaşlarıma sevgiyle tavsiye ediyorum