Antonio ve Davit
Cemal KarçhadzeYazar:
Cemal Karçhadze
Çevirmen:
Fahrettin Çiloğlu
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Akıcı bir dil sade bir anlatım... Dinsiz ilan edilen benzer ruhlara sahip iki adamın yolları kesişir ve asıl güçlü olan inançları yüzünden ve sadece kilisenin ve prenslerin işine gelmeyen söylemlerinden dolayı gözden cikarilirlar. Doğru bildiğinden şaşmamak uğruna nelerden vazgeçebilirsin ? Paradan puldan evden arabandan .. peki ya hayatından.?
Galiba ilk kez Gürcü edebiyatından bir eser okudum. Antonio ve Davit diliyle, yapısıyla ve ritmiyle oldukça akıcı bir kitap. Ağır, katmanlı, felsefi bir metin değil; mesajlarını net bir şekilde veren, karakterleri üzerinden bazı insani çelişkileri gösteren bir anlatısı var. Bu yönüyle kolay okunabilir ama yer yer düşündürücü.
Kitaptaki en dikkat çekici şey, karakterlerin gri oluşu. Yazar hiçbir karakteri yargılamıyor, sadece gösteriyor. Bu da okur olarak her karakteri kendi içimizde tartmamıza olanak tanıyor.
Bartolomeo, hikayeyi aktaran anlatıcı olarak tarafsız ve dengeli duruyor. Gözlemci kimliğiyle bizle olaylar arasında köprü kuruyor.
Antonio, geçmişteki bir korkunun ve pişmanlığın izlerini taşıyan biri. İyilik yaparak arınmaya çalışan, ama içten içe hala utançla yaşayan bir adam. Onun kişiliğinde vicdan ve inanç arasındaki çatışma çok hissediliyor.
Davit, bir zamanlar köle olan, şimdi ise korkulan bir haydut. Geçmişte zulüm görmüşken şimdi başkalarına zalimleşen biri. Ama o bile tamamen vicdansız değil; içindeki adalet duygusunun izleri hala silinmemiş.
Bebe, çok az şey söylese de varlığıyla büyük bir anlam taşıyor. Davit’in geçmişini ona sürekli hatırlatan sessiz bir figür gibi. Sanki bir vicdan yankısı.
Kitap benim için çok derin olmasa da, sade anlatımı ve karakterler arası çelişkileriyle etkileyici bir okuma deneyimi sundu. Fazla gösterişe kaçmadan hikayesini anlatıyor ve gerisini okura bırakıyor. Sakin ama iz bırakabilecek türden bir roman.
İnsan neden kötüdür? Veya, insan kötü müdür?
Suç nedir, suçlu kimdir, iyi ve kötü nasıl ayırt edilir, bu ayırt edişte insanın rolü nedir? Kötü neden kötüdür? İyi dediğimiz aslında gerçekten iyi midir?
1600'lerde Gürcistan'da geçen hikayeyi, Antonio'nun arkadaşı İtalyan seyyah ve tüccar Bartolomeo'nun ağzından dinliyoruz. Antonio bir rahip, Davit ise günahkar bir haydut. Bu iki "zıt" karakter yanyana gelince ortaya çıkan sorular, sorgulamalar, fikirler ve yanıtlar, romanın heyecanlı atmosferi içinde sel gibi akıyor. Bir yandan gerilim, bir yandan din üzerinden felsefi konuşmalar olunca, üstüne bir de ortaçağ havası eklenince Umberto Eco'nun Gülün Adı romanı hep aklımdaydı okurken. Zaten Antonio ve Davit'i okumak da en az Gülün Adı'nı okumak kadar zevkliydi.
Ödüller almış, kitapları birçok dile çevrilmiş Cemal Karçhadze'nin Türkçe'ye kazandırılan bu ilk eserini, farklı ülkelerin edebiyatlarına ilgili olan herkes okumalı bence.
Kitap İncelemesi: Antonio ve Davit
Yazar: Cemal Karçhadze
“Doğru bildiğinden şaşmamak uğruna nelerden vazgeçebilirsin?”
…
Suç nedir, suçlu kimdir? İyi ile kötüyü neye göre ayırt ederiz? Bu ayrımda insanın rolü ne kadar belirleyici? Peki kötü dediğimiz gerçekten kötü müdür, iyi olan gerçekten iyi mi?
….
Tüm bu soruların peşine düştüğünüz, sakin ama derinden iz bırakan bir roman Antonio ve Davit. 1600’lü yılların Gürcistan’ında geçen bu hikâyeyi, Antonio’nun dostu İtalyan seyyah Bartolomeo’nun ağzından dinliyoruz. Anlatım yalın, gösterişten uzak ama etkileyici.
Antonio bir rahip, Davit ise bir haydut. Biri “iyi”, diğeri “kötü” gibi görünse de roman boyunca bu iki karakterin yan yana gelişinde, tüm kavramlar altüst oluyor. Sorgulamalar, fikir çatışmaları, vicdan hesaplaşmaları derinleşiyor. Her ikisi de birbirini dönüştürüyor, okuru da beraberinde sürüklüyor.
Gerilim ve felsefenin iç içe geçtiği bu kitapta özellikle din, inanç, vicdan ve ahlak üzerine yapılan diyaloglar oldukça düşündürücü. İçimden sık sık “İnanmak ne güzel şey...” demeden edemedim.
Orta Çağ atmosferi de romana ayrı bir tat katıyor.
Birkaç alıntı bırakıyorum, postu k
Yazar Hakkında
Cemal KarçhadzeYazar · 1 kitap
Tiflis Devlet Üniversitesi Filoloji Fakültesi’nde öğrenim gördü. İlk öyküsü 1962 yılında yayımlandı. İlk yapıtları okurları tarafından ilgi gördü; ancak Sovyet eleştirmenlerinin sert eleştirilerine uğradı. 1977’de Öyküler (მოთხრობები) adı altında bütün öykülerini bir araya getiren kitabı çıktı. Daha sonra Kervan (ქარავანი), Antonio ve Davit (ანტონიო და დავითი), Zebulon (ზებულონი) adlı romanları yayımlandı. Ölümünden bir yıl sonra Gürcistan Devlet Ödülü’ne değer bulundu.
Cemal Karçhadze’nin yapıtları Rusça, Çekçe ve İsveççe'ye çevrildi.
