Hayatın kendisine adil davranmadığını, acımasızlık ettiğini düşünerek herkese karşı öfke büyütmüştü yüreğinde.
Biliyordu ki insan ruhunda oluşabilen amansız hastalıklar, çoğu kez o kişilerden çok, içinde bulunduğu topluma aitti ve öncelikle toplumu tedavi etmek gerekirdi.
Sayfa 45
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çocuklar emek isterdi, sevgi isterdi, şefkat isterdi. Kuytularda ışıksız, havasız ve susuz büyümüyor çiçekler. Eninde sonunda soluyorlar.
Kendi gerçeğiyle, belki de geçmişiyle yüzleşmesi gerekirdi, fakat o, bunu yapacak cesareti hiçbir zaman bulamamıştı. Korkularıyla başkalarının içine korku salmak daha kolay gelmişti ona.
Sayfa 30
Okunaklı, güzel bir el yazısı .
"Gönlüme Sevmeyi Öğrettin" diyor.
Şiir gibi bir şey.