Yazar:
Atakan Zehir
Yorumlar ve İncelemeler
Yürünen yolun ağırlığı
Puan vermedi
Battım Bey, okurunu yüksek sesle çağıran bir roman değil; daha çok, sessizce yanına oturup içinden geçenleri anlatan bir metin. Büyük iddialar, keskin sloganlar ya da kahramanlık anlatıları yok. Bunun yerine ağır bir yol, soğuk bir coğrafya ve bu yolun içinde yürüyen bir adam var.
Battım Bey’in hikâyesi dışarıdan bakıldığında basit görünebilir: bilinmeyene doğru atılmış adımlar, karla örtülü bir orman ve geçmişten kaçma ya da onunla yüzleşme ihtimali. Ancak roman ilerledikçe anlaşılıyor ki asıl mesele varılacak yer değil, yürüyüşün kendisi. Çünkü bu yol yalnızca coğrafi değil; vicdanla, pişmanlıkla ve suskunlukla örülmüş bir iç yolculuk.
Romanın dikkat çekici yanlarından biri, okuru sürekli bir belirsizliğin içinde tutması. Battım Bey’i tanıdıkça onun hakkında daha fazla şey öğrenmiyor, aksine daha çok soru sormaya başlıyorsunuz. Kahraman mı, kaçak mı, suçlu mu, mağdur mu? Metin bu ayrımı bilinçli olarak netleştirmiyor. Bu da okuru pasif bir izleyici olmaktan çıkarıp, hikâyenin ortağı hâline getiriyor.
Dil ve anlatım açısından kitap süsten uzak. Cümleler gösterişli değil ama taşıdığı anlam ağır. Soğuk, sessizlik ve yalnızlık hissi satır aralarına sinmiş durumda. Okur olarak, Battım Bey’in yürüyüşünü izlemekten çok, onunla birlikte yürüdüğünüz hissine kapılıyorsunuz. Yer yer rahatsız eden, yer yer durup düşünmeye zorlayan bir atmosfer hâkim.
Yürüyen Yolun Ağırlığı, hızlı tüketilen bir roman değil. Okurdan dikkat, sabır ve içsel bir açıklık bekliyor. Büyük olaylar ya da çarpıcı sürprizler sunmak yerine, küçük ama kalıcı izler bırakmayı tercih ediyor. Kitabı ilgi çekici kılan da tam olarak bu: bitirdiğinizde ne olduğunu değil, sizde ne kaldığını düşünüyorsunuz.
Sonuç olarak bu roman, hayatında “yol”, “yük”, “yüzleşme” ve “sessizlik” kavramlarına bir şekilde temas
Bugün sizlere derin bir kitapla geldim. Bazı kitaplar var, okurken acele ettirmiyor insanı. Sayfaları çevirdikçe durup düşünmek, hatta bazen kitabı kapatıp sessizce bakmak istiyorsunuz. @atakanzehiroffical ’in yazdığı “Battım Bey – Yürünen Yolun Ağırlığı” benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Büyük iddiaları yok ama hissettirdikleri ağır, cümleleri sade ama etkisi uzun süre kalanlardan.
Battım Bey’in yürüdüğü yol sadece fiziksel bir yol değil; insanın kendi içinde taşıdığı yükler, vazgeçemedikleri, yorgunluğu ve yine de devam etme hâli… Okurken sık sık “bu his bana tanıdık” dedim. Çünkü kitap, herkesin hayatında bir noktada yaşadığı o sessiz mücadeleyi anlatıyor.
Yazarın dili çok gösterişli değil ama samimi. O sadelik içinde insanın içine işleyen bir tarafı var. Bazı yerlerin altını çizdim, bazı cümleleri tekrar okudum. Çünkü o cümleler bir hikâyeden çok, bir his bırakıyor geriye. Yolun ağırlığı derken kastedilen şeyin ne olduğunu okudukça daha iyi anlıyorsunuz.
Bu kitap, daha çok durup hissetmek isteyenlere, iç sesi biraz yükselenlere, yorgun ama hâlâ yürüyenlere hitap ediyor sanki. Bende bıraktığı duygu; sessiz, hüzünlü ama bir yerinden umut sızan bir yolculuktu. Başta da söylediğim gibi derin bir okumaydı benim için. İyilikle ve kitapla kalın.
Atakan Zehir 
Battım Bey
Onun adı bir zamanlar Timur’du ama artık bu adı ne duyan kalmıştı ne de anan. Kendisi bile unutmuştu o eski halini. Ona buralarda sadece "Suskun" derlerdi. Az konuşur, çok dinler; gözünün gördüğünü, dilinin söylemediğini saklardı içinde. Çünkü o biliyordu ki; anlatılacak şeyler bazen kelimelerden çok daha ağırdır.
Battım Bey’in hikayesi böyle başlıyor; pembe hayallerle ya da sonu çiçek bahçelerine çıkan yollarla değil, sizi konfor alanınızdan söküp alacak o kapkara, kasvetli ve gotik bir atmosferle.
Gece bir anda inmiyor karlı ormanın üzerine; önce sesler azalıyor, sonra insan kendi nefesini daha derinden duyar oluyor. Dağlar suskun, rüzgâr kayaları bir ıslık gibi kesiyor. Hilâl, bulutların arasından bir görünüp bir kaybolurken, cılız bir ateşin başında, omuzlarına yünden kalın bir postu çekmiş o adam oturuyor.
Kar diz boyu, ayakkabılarının içi ıslak... "Dönsem mi?" diye soruyor insan kendine o ıssızlıkta. Dönmek kolay, yürümek ise bir küfür gibi zor. Ama Battım Bey yürümeyi seçiyor; bazen bir kaçış için değil, sadece olduğu yerde dağılmamak için sürdürülen inatçı bir dengeyle ilerliyor. Bu yürüyüş sadece karlı bir coğrafyada değil, vicdanın ve geçmişin o engebeli yollarında yapılıyor.
Bu hikaye size ucuz umutlar satmıyor, omzunuza dokunup "geçecek" demiyor. Sadece şunu fısıldıyor: "Geçmese bile buradasın ve hâlâ ayaktasın." Yazar Atakan Zehir’in kaleminden dökülen bu melankolik hava, bir kurgudan ziyade yazarın iç dünyasındaki o çıkmaz sokaklarda beraber yürüyormuşsunuz hissini bırakıyor geriye. Yolun ağırlığı derken kastedilen o sızıyı, her sayfada, her adımda hissediyorsunuz.
Sonunda anlıyorsunuz ki; herkesin tırmanması gereken bir dağı var. Kimininki taştan topraktan, kimininki vicdan azabından...
Battım Bey, düştüğü yerden kalkmaya
Kitabı yazarken ben çok keyif aldım, umarım okuyanlarda aynı şekilde keyif alır. Şuan kitapta geçen bir sürü olaydan diyologdan alıntı yapmak istesem de kendimi tutuyor ve okuyanların yorumlarını merakla bekliyorum.
Reklam
