Menekşe Gülben'in, kelimeleriyle iz bıraktığı farklı bir roman Beygül. Cinsel yönelimi nedeniyle insanın acımasızca yaprak gibi oradan oraya savrulabileceğinin en çarpıcı örneklerinden birisi olmuş bu kitap. "Herhangi bir sabahın ayazında, gerçeğimi bulacağım günün ümidiyle, bekliyorum" demişler bu kitap için. Geçiyor elbet her şey geçmesine ama geçen zaman hiç bir zaman geri dönmemek üzere gidiyor. İnsan toplumda her zaman farklı rollerle ve farklı düşüncelere meyil ederek çıkar karşımıza. Toplumda tek tip değil de çoktan seçmece bir hayat akışı mevcuttur. Kimileri kendine halı dokumayı seçerken, kimleri de bulutları boyamayı ister. Toprağın altına gömülen bir tohum nasıl gerekli suyu, minerali, enzimleri alırsa toprağın içinde gelişerek toprağın yüzeyine çıkmaya çalışırsa Tıpkı Beygül de bu şekilde bir hayatın ortasında buluyor kendini. Ama o tohumun gün yüzüne çıkıp güneşin ışıklarına kavuşabilmesi için bir takım zorluklarla savaşması gerekmektedir. Kim bilebilir ki belki de o tohum zamanla bir fidana da dönüşebilecektir. Güneşte uyumak ne kadar zorsa, elinde tek bir tohumla filiz vermeyi bekleyen Beygül'ün içinde onu diri tutan umudu her daim güçlü tutmaya çalışması bir hayli o kadar zor olacak gibi görünüyor. Farklı bir öykü farklı bir kalem bizleri kelimenin tam anlamıyla farklı bir pencereden manzara seyretmeye çağırıyor. Ama bu manzara yapay mı gerçek mi seçim tarafını size bırakıyor.