Devlet (2 Cilt)
Platon (Eflatun)
Bir devlette muhtaçlar görüyorsanız yakınlarda mutlaka hırsızlar, yankesiciler, tapınak soyguncuları ve her türlü suçlunun saklandığı açıktır.
Küstahlığa "edep", anarşiye "özgürlük", savurganlığa "büyüklük" ve saygısızlığa "cesaret" adını verirler.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
S: "Kendi kendisinin efendisi" deyiminin gülünç bir tarafı var. Efendi aynı zamanda hizmetçi, hizmetçi de efendi oluyor çünkü. İki öge de aynı kişiyi niteliyor.
G: Kesinlikle.
S: Sanırım anlamı, insan ruhunda daha iyi ve daha kötü bir ilke olduğu. İyi olan, kötüyü kontrol altına aldığında, o insana "kendinin efendisi" deniyor. Bu, aslında övgü belirten bir deyim. Fakat kötü bir eğitim ya da arkadaşlık yüzünden, daha küçük olan iyi ilke, kötünün büyük gücünün altında ezilir. Bu durumda, o kişi kınanıp ilkesizlikle, kendinin kölesi olmakla suçlanır.
Aynı oranda, bir devlette zenginlik ve varlıklı kişiler ne kadar onurlandırılırsa, erdem ve erdemli kişilerde o kadar hor görülür.
S: Yüce bir akla sahip, tüm zamanın ve varlığın bilincinde bir kişi, insan hayatının önemli bulabilir mi hiç?
G: Hayır.
S: Peki ölümden korkar mı?
G: Hayır.
İnsanın ruhunun ölümsüz ve yok edilemez olduğunu bilmiyor musun?