Her şey bir sarsıntıyla bitti. Ya da biz öyle sandık.
Seferihisar’da inşa edilen "Kale-Köy", Haldun ve ekibi için bir sığınak olmuştu ama dışarıdaki dünya için kıyamet çoktan kopmuştu. Radyolar susmuş, şehirler enkaza dönmüş, medeniyetin ışıkları birer birer sönmüştü.
Ancak o enkazın altında, İstanbul’un cehennemi andıran karanlığında hâlâ atan bir kalp, beklenen bir nefes vardı. Şeyda oradaydı. Yaralı, yalnız ama pes etmemişti. Ve onu orada bırakmak, hayatta kalmaktan daha ağır bir bedeldi.
Haldun, güvenli limanı terk edip bilinmeze yürümek zorundaydı. H.K.’nin giderek karmaşıklaşan emirleri ve enkazın gölgesinde pusuda bekleyen o sessiz avcılar arasında, bu yolculuk sadece bir kurtarma operasyonu değil; insanlığın kaderini belirleyecek zincirin bir sonraki halkasıydı.
Yıkılan köprüler, kapanan yollar ve tükenen umutlar... Bu kez düşman sadece zaman değil, çaresizliğin ta kendisiydi.
Enkazın altından yükselen o cılız ışık, sonun başlangıcı mı, yoksa gerçek bir direnişin ilk kıvılcımı mıdır?
Hızır Narin
