Yazar:
Yıldırım Beyazıd
Editör:Duygu Şeyma Kaya
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
YILDIRIM BEYAZID-DÖNGÜ
Döngü, yüzeyde bir yol hikâyesi gibi başlasa da ilerledikçe okuru fiziksel bir rotadan çok daha derin daha yorucu ve daha tanıdık bir yolculuğun içine çekiyor: insanın kendi içinden geçmek zorunda kaldığı bir yolun. Ankara’nın gri, sıkıştıran atmosferinden çıkıp Gölcük. Karamürsel. Yalova. İstanbul ve Trakya’ya uzanan bu yol; kaçış gibi görünse de aslında sürekli ayn sorulara dönülen bir çemberi temsil ediyor. Romanın baş karakterinin adının bilinçli biçimde gizli tutulması, onu bir "kahraman" olmaktan çıkarıp okurun yerine koyabileceği bir figüre dönüştürüyor. O artık bir kişi değil; işsizliğin, ekonomik baskının, aidiyetsizliğin, sıradanlaşma korkusunun altında ezilen modern insanın kendisi Olay örgüsü büyük kırılmalarla değil, gündelik hayatın sıradan ama ağır anlarıyla ilerliyor. Gölcük Otogarı'ndaki bekleyiş, çay ocakları, sessizlikler, yarım kalan cümleler, sigaralar, yol kenarındaki duraklamalar.. Özellikle Ömer'le olan sahneler romanın omurgasını oluşturuyor. Ömer yalnızca bir arkadaş değil; baș karakterin geçmişi, bugünü ve olmak istemediği hâliyle yüzleşmesini sağlayan bir ayna gibi duruyor. Aralarındaki konuşmalar çoğu zaman yüksek sesli tartışmalar değil; aksine söylenmeyenlerin ağırlığıyla ilerleyen diyaloglar. Sessizlik bu romanda bir boşluk değil, bir dil. Karakterlerin susuşları, aslında hayat karşısında ne kadar yorulduklarını anlatıyor. Yol boyunca karşılaşılan Selma Abla, Ayșegül, Mustafa Bey gibi karakterler, hikâyeyi bireysel bir bunalım anlatısından çıkarıp toplumsal bir kesite dönüştürüyor. İşsizlik, ekonomik kriz, şehirden şehre savrulma, aile baskısı, evlilik beklentisi, "bir yere ait olma" zorunluluğu; romanda doğrudan sloganlarla değil, gündelik sohbetlerin arasına sızarak veriliyor. Özellikle ebeveyn-çocuk ilişkileri,
Selam kitap dostları, bugün biraz yolun, yolculuğun ve o bitmek bilmeyen içsel döngülerin hikayesi olan bir kitaptan bahsetmek istiyorum size.
Ankara’nın o gri havasından çıkıp Trakya’nın hayallerle süslü yollarına uzanan, aslında hepimizin içindeki o "gitme" isteğini dürten bir anlatı bu
Yazar; işsizliğin ağırlığı, bitmeyen ekonomik krizler, gençlerin üzerindeki o "bir yere ait olma" baskısı, toplumsal yaraları hikayenin içine çok doğal yedirmiş.
Pandeminin o maskeli, mesafeli günlerinin gölgesinde geçen bu hikayede, aslında hepimizin hissettiği o "sıradanlaşma" korkusu bağırıyor.
Karakterimiz tam bir modern zaman göçebesi gibi; "Unuttun mu? Bu hikâye, canı istediği zaman her şeyi mahveden, canı istediği zaman her şeyi düzelten ve yine canı istediği zaman her şeyi tekrar tekrar mahveden bir adamın hikâyesi."diyerek aslında modern insanın en büyük lüksüne, yani gitme özgürlüğüne tutunuyor.
Okurken bazen karaktere hak veriyorsunuz, bazen de onunla tartışmak istiyorsunuz ama o samimiyet sizi hiç bırakmıyor.
Hayat gerçekten de canımız istediğinde mahvettiğimiz, canımız istediğinde düzeltmeye çalıştığımız garip bir döngüden mi ibaret, yoksa anlam ararken anlamsızlığın içinde mi kayboluyoruz?
Kitabı bitirdiğimde kendime şunu sordum: Ben kendi döngümü kırabildim mi yoksa sadece akışa mı kapıldım?
Bu kitap, hem bireysel bir kaçışı hem de toplumun o yorgun panoramasını sade bir dille önümüze seriyor.
Eğer şu sıralar kendi iç sesinizle bir yolculuğa çıkmak isterseniz, bu hikayeye mutlaka bir yer açın.
Bugün sizlere felsefik/psikolojik türünde bir kitapla geldim. @yildirimbeyazid_ ’ın yazdığı “Döngü: Yolun Sonu” ile tanıştığımda beni en çok etkileyen şey, hikâyenin insanın iç dünyasına dokunan o sakin ama derin akışı oldu. Yazar, bu romanda zaman, kader ve seçimler üzerine düşündüren bir kurgu kurmuş; okurken yalnızca olayların peşinden gitmiyorsunuz, aynı zamanda kendi hayatınıza da dönüp bakıyorsunuz. Özellikle tekrar eden seçimlerin ve insanın kendi oluşturduğu döngülerden çıkma çabasının işlenişi bence kitabın en güçlü taraflarından biri.
Yazarın dili oldukça sade ve akıcı; anlatım abartıya kaçmadan, duyguyu yavaş yavaş hissettirerek ilerliyor. Bu yüzden kitap bir anda bitirilen türden değil de, sindire sindire okunacak bir metin gibi hissettirdi bana. Karakterlerin iç dünyasına yapılan dokunuşlar, yer yer insanın kendi geçmişiyle yüzleşme hissini de tetikliyor. Okurken bazı satırlarda durup düşünme ihtiyacı hissettim diyebilirim.
Genel olarak; içsel yolculukları, kader–irade çatışmasını ve insanın kendi hayatındaki tekrarları sorgulatan metinleri sevenler için güzel bir okuma. Bende bıraktığı his, sessiz ama kalıcı bir farkındalıktı. İyilikle ve kitapla kalın.
Yıldırım Beyazıd DÖNGÜ
Bir Yol, Bir Dost ve Bitmeyen Bir Döngü...
"Sinan lan, benim burnum niye hiç boktan kurtulmuyor?"
Kitap işte böyle sarsıcı ve bir o kadar bizden bir cümleyle başlıyor. Bugün sizlere Yıldırım Beyazıd’ın kaleme aldığı "Döngü" ile geldim.
Bu aslında bir yol hikayesi... Ankara’dan Gölcük’e, oradan Karamürsel, Yalova, İstanbul ve nihayetinde hayallerin süslediği Trakya’ya uzanan uzun bir yol. Başkarakterimiz -ki kitap boyunca adını hiç öğrenemiyoruz, belki de hepimizden bir parça taşıdığı içindir- bir kitabı bitirmenin o tanıdık boşluğuyla düşüyor yollara. Ankara’nın gri bürokrasisinden, büyükşehirden kaçıp Trakya’da yeni bir hayat kurma hayaliyle...
Hikaye, baş karakterimizin Gölcük otogarının o ıssız, soğuk banklarında arkadaşı Ömer’i beklemesiyle ısınıyor.
Yazar, sıradan bir arkadaş buluşması ve yolculuk üzerinden aslında toplumun kanayan yaralarına parmak basıyor.
Ömer’le, Selma Abla’yla, Ayşegül’le yapılan sohbetler; sadece havadan sudan konuşmalar değil.Satır aralarında;
İşsizlik ve ekonomik krizin gençler üzerindeki ağır baskısı,
Dikiş tutturamayan, sürekli şehir değiştiren, "adapte olamayan" o yorgun nesil,
Evlilik baskısı, gelenekler ve toplumun "ahlak" bekçiliği,
Kadın cinayetleri ve toplumsal çürümüşlük...
Hepsine dokunuyor. Pandeminin o maskeli ve mesafeli günlerinin gölgesinde okuyoruz.
Baş karakterimiz özgür ruhlu, "kafasının dikine giden" biri.
Ama en büyük korkusu sıradanlık. Hayat dediğimiz şey, canımız istediğinde mahvettiğimiz, canımız istediğinde düzelttiğimiz bir döngüden mi ibaret? Sevgisizlikten, kötü niyetten ve "anlam içindeki anlamsızlıktan" kaçış mümkün mü?
"Kendimi iyi hissetmediğim hiçbir yerde durma çabasına girmedim," diyor karakterimiz. Tam bir modern zaman göçebesi.
Döngü", yer yer hak verdiğiniz, yer yer
