Duino Ağıtları
Rainer Maria Rilke
Katillere aklımız erer. Fakat şu ölümü,
tüm ölümü, daha hayattan önce böyle
usulca içinde taşımak ve darılmamak,
tarifsizdir.
“ oturuyor ve bir şiiri okuyorum. Salonda pek çok insan var ama farkına varılmıyor. Kitapların içindedirler. Bazen uyuyan ve iki rüya arasında sağından soluna dönen kimseler gibi, yapraklar arasında kımıldıyorlar. Kitap okuyanlar arasında olmak ne güzeldir. İnsanlar, niçin hep böyle değiller?”
Reklam
“Aklına estiği yerde rahatça yaşar, hiç kimse de nerede olduğunu bilmezdi. Onu görebilmek, hemen her zaman bir rastlantının gerçekleşmesine bağlıydı…”
“ demek buraya yaşanacak yer diye geliyorlar; burası ölünecek yer desem daha doğru…”
“yaşamı kabullenen insan, aynı zamanda ölümü de kabullenmektedir.”
“kimdir bu adamlar? ne isterler benden? beni beklerler mi? neremden tanırlar beni? “
Reklam
Reklam