"Şiirin incelemesi mi olur?" "Neden olmasın!" Çok az insan, adına şiirler yazılmasına layıktır! Adına şiirler yazılan birçok insan da o şiire layık değildir! Tâbi sonradan yani iş işten geçtikten sonra bu durum anlaşılır ve ortaya güzel şiirler çıkar. Demek ki neymiş? "Acı çekmeyen insan pişmez! Pişmek için acı çekmek gerekir!" Acı çekenlere selâm olsun. Ah ah, aşk acısı çekmeyen şiir mi yazar ben gibi... Şiir yazmak için acı cekmek gerekir kitabı yazan gibi... İlla acı cekmek mi lazım derseniz, mutluluktan da şiir yazanlar vardır da acı çekenler kadar güzel şiir yazamazlar. Siz siz olun acı çekmeden şiir yazmaya kalkmayın:)) "Can parçanız kimdir bilelim! Güzel güzel sevelim! Hayal kurduğunuzu görelim. Hayal kurmasını bilelim. Hayalden sonrasını silelim":)) Kısaca benim gibi, şiir yazmaya kalkmayın:)) Şiir de acı olur, yenilmişlik olur... Ve her işin de bir ehli vardır! Yazarı, güzel, duygusallığı yüksek ve aşk kokan şiirleri için tebrik eder, başarılarının devamını dilerim. Keyifle, zevkle okudum. Yayın evinden, Editörden kaynaklı bir kaç hata vardı ama onlarda büyütülecek kadar muhim olmayan hatalardı. Yazarın daha da ileri seviyelere gidebileceğini düşünüyorum. Aşk acısı çeken bir insanın bu kitabı okuyup okuduklarından zevk alamamasını idrak edemem! Kendi tarzını, üslubunu geliştirip güzel şiir yazmak yetenek ister ve yazarımızda da bolca var gibi... Keyifli okumalar dilerim.

Eza'mDilan Payçu · Sirya yayıncılık · 202319 okunma

SİRYA YAYINCILIK

@SiryaYayincilik·

Önsöz

10/10

·108 syf.·

Kitabı okudu

·

Beğendi

·

2023 2. kitabı

Bir kitabın sayfalarındaki ıslak mürekkebe damladı gözyaşlarım. Mürekkep dağıldı, ince kolları sayfayı lekeledi, kanattı. Kelimeler cellatları olan gözyaşlarımla birbirlerine sarıldılar. Dağılan mürekkep ruhumun üzerine sıçradığında, ruhumun kanatlarının arasındaki küçük ben çığlık attı. Şimdiki benin acısı küçük bene ağır geliyordu, küçük bedeni buna dayanmak için fazla güçsüz kalmıştı. Benim güçsüzlüğüm yine bende saklıydı. Beni yaralayan benim zihnimdi, celladım kalemimin ucundan damlayan mürekkep kahramanım ise uzun zaman önce yine gözyaşlarımla idam edilmişti. Benim katilim bendim, idam fermanını kendi boynuma asmıştım. Yelkovan ve akrebin birbirini takip ettiği her an idamım yaklaşıyordu her gün bir parça daha ölüyordu benden. Geriye sadece bana kalan öfke vardı. Sonsuzluğa sarılmış bir öfke…