The future is a dark, nebulous place that I’ve never wanted to contemplate. Mostly because when I think of it, I see myself alone, irrelevant, and adrift. I tell myself I don’t mind being alone. At this point, I’ve been on my own more than half my life.
Gelecek, asla düşünmek istemediğim karanlık, belirsiz bir yer. Çoğunlukla çünkü bunu düşündüğümde, kendimi yalnız görüyorum, ilgisiz ve başıboş. Kendime yalnız kalmayı umursamıyorum dedim. Bu noktada, hayatımın yarısından fazlasında tek başımaydım.
The perfect escape, and I feel like I’m dying. This is what true regret feels like, a death of something you never fully understood but desperately want to take back.
Mükemmel bir kaçış ve ölüyormuşum gibi hissediyorum. Gerçek pişmanlık böyle hissettirir, asla tam olarak anlamadığınız ama umutsuzca geri almak istediğiniz bir şeyin ölümüdür.