BEKİR MADAN
Çorum'un Oğuzlar ilçesi nüfusuna kayıtlıyım, 16.01.1985 tarihinde Denizli, Çameli liçesi Çamlıbel Köyü'nde doğdum. O yıllarda babamın görevi gereği doğum yerim Denizli Çameli liçesi Çamlıbel Köyü'dür. Doğumumdan bir süre sonra bir hastalık geçirmişim. Anlatılanlara göre allem lylleşmem için çok uğraşmış, ama olmamış.
Yedi yaşından sonrasını hatırlıyorum. Çok mücadele ettiler, çok çare aradılar. Olmadı, olmadı halen de çabalıyoruz. Bir yerde artık kabullendik. Ben engelli bir birey olarak Allah'ın kulu ve bu toplumun bir ferdiyim. Allah böyle takdir etmiş şikayetim yok, kadere razıyım. Tek sıkıntım aileme ve topluma zahmet veriyorum.
Ülkeme, insanlara hizmet vermem gerekirken onlar bana hizmet ediyor. Çok güzel bir ailenin çocuğuyum. Şimdiye kadar beni üzecek, gücendirecek hiçbir olaya şahit olmadım. Annem; bensiz duramaz. Bunca yıldır önce beni sonra kendini doyuruyor. Temizliğime, giyimime çok dikkat eder. Babam; bütün hizmetlerime koşar, benimle kardeş, abi, sırdaş, dosttur.
Melek gibi iki kardeşim var. Bensiz olmazlar. Tatile geziye bensiz gitmezler. Ben olmazsam kendilerini eksik hissederler. Kardeşlerimin eşleri harika insanlar. Beni kardeşlerim gibi kardeş kabul ettiler. Ben onlara Allah'ı şahit tutarak dua ediyor, teşekkür ediyor, her zaman memnuniyetimi ifade ediyorum. Babam öğretmen olduğu için okumayı onun sayesinde öğrendim. Kardeşlerim de yardımcı oldular. Okudum ama yazamadım. Emsallerim okula giderken ben de istiyordum. İlkokul, ortaokul, üniversite okumak istiyordum.
Yazmak, duygularımı ifade etmek istiyordum. Küçük kardeşim Üniversitede iken araştırmış, benim yazabileceğim bir cihaz bulmuş, aldı geldi. Onunla artık bilgisayarda yazmaya başladım. Bir yandan da kitap okuyordum. Bazen düz yazı bazen şiirler yazdım. Etrafımda bana şair dediler. Türk edebiyatında bunca şair varken ben kendimi şair göremiyorum. Yalnız acizane duygularımı söylemeye çalışıyorum.
İlkokul, orta, lise açık öğretim olarak okudum. Üniversite ve özellikle hukuk okumak istiyorum. İnsanları ve hayatı seviyorum. Bunda ailemin, akrabalarımın, öğretmenlerimin ve çevremdeki insanların etkisi çok büyüktür.
Hayata karşı bakış açımı değiştiren ve bu halime şükretmemi sağlayan sebeplerden biri de tanıdığım insanlardır. Çorum'a taşındıktan bir süre sonra eski adı ÇEDAM olan şimdiki adı Gülenyüz Rehabilitasyon Merkezi'ne gitmeye başladım.
Hocalarımızın güler yüzü samimiyeti bedenimle birlikte ruhumu da tedavi ediyordu. Daha sonra Çorum Belediyesi'nin hizmete açtığı Engelli Eğitim Merkezi'ne gitmeye başladım. Beş yıla aşkın oraya gitmekteyim. Oraya gittiğim beş yıl süre zarfınca çok şey kazandım. İyi insanlar tanıdım samimi dostlar edindim en önemlisi de hiç bir şeyin imkânsız olmadığını ve hayata küsmemeyi öğrendim.
Bana bunları öğreten Gülenyüz ve Belediye Engelli Eğitim Merkezi'nde tanıdığım bu güzel insanlara teşekkür ediyorum.
Yüzde doksan engelliyim. Hayatla barışığım. Şikâyetim yok. Halimi kabullendim. Beterin beteri var diyorum. Halime şükrediyorum. Bütün insanlara saygılar sunuyorum.
Bekir MADAN