1985 yılının baharında, Şanlıurfa'nın verimli topraklarında, bir fidan gibi toprağa düşen ben, kaderin ördüğü ağlara inat, ruhumu şiirin ve kelimelerin kılavuzluğuna adadım. Çocukluk yıllarım, elimden düşürmediğim kitapların büyülü sayfaları arasında yeşerdi. Her bir satır, her bir dize, karşıma çıkan badirelere karşı beni ayakta tutan sarsılmaz bir direnç kalesi oldu. Henüz hayatın baharında, kucağımda küçücük yavrularım varken dahi, okumaktan ve düşler kurmaktan asla vazgeçmedim. Kimileri için erken yaşanmışlıklar, acı tecrübeler olsa da, benim için her zorluk, şiirin aydınlık yolunda atılan bir adımdı. Erken yaşta yitirdiğim annemin sıcaklığı, yüreğimde derin bir iz bırakırken, genç yaşta adım attığım evlilik hayatı da bu mücadele ruhumu daha da perçinledi. Hayatın getirdiği tüm sınamalara rağmen, kalemim benim en sadık yoldaşım, dizelerim ise en büyük özgürlüğüm oldu. Tutsaklığın koyu gölgesi üzerime düşse de, zihnimin ve ruhumun kanatları, şiirin sınırsız semalarında daima özgürce süzüldü. Her bir kelime, zincirleri kırıp atan bir nefes, her bir şiir, içimde yükselen bir başkaldırı feryadıydı. İçimde daima yanan o şiir ateşi, beni hayata bağlayan en güçlü bağ oldu. Kalemin kâğıda değdiği her an, ruhumun derinliklerinden yükselen bir şarkıyı fısıldadım. Bu, sadece benim değil, tüm zorluklara rağmen hayallerine sımsıkı sarılan her kadının, her insanın ortak türküsüydü aslında. Urfa'nın sıcak topraklarından beslenen bu direniş, zamanla evrensel bir çığlığa dönüştü. Çünkü biliyorum ki, gerçek özgürlük, ruhun prangalarından kurtulmasında ve kelimelerle inşa edilen o eşsiz dünyada gizlidir. Ve ben, bu dünyada var oldukça, şiirler yazmaya, hayaller kurmaya ve bu direniş ateşini canlı tutmaya devam edeceğim. Zira hayat, en büyük şiirini, en zorlu sınavlarından sonra yazar.