Neyse... Anlatmak hiç iyi gelmedi be delikanlı. Keselim bu meseleyi. Aksak bir sızıymış meğerse bu sokak da içimde. Kendim gibi. Ver paramı da gideyim ben. Yazarsın işte, işine geldiği gibi.
Çocuklar büyür, babalar yaşlanır. Birbirlerine değmelerine izin vermez hayat. İçlerindeki kocaman boşluklarla dolaşırlar, sokakların, kentlerin dolduramadığı. Adresini bulamamış bir mektup gibi kalırsın baban seni görmediğinde. Hele de sende gördüğü çocuk sana hiç benzemiyorsa, ne o çocuk olursun, ne kendin.
Akşamla gece arasında noktalı virgül gibi duran bu vakitte, geçmişimdeki ve geleceğimdeki tüm benler için kurabildiğim tek bir cümlem olsun isterdim. Bir teselli gibi içine kıvrılıp yatardım.