“Şu mektuplar senden ve benden bahtiyar, gidip gelen onlar ama içinde hislerimizi taşıyorlar. Onun da kimseye ağırlığı yok.” Mektup, tüm edebi türler içinde belki de en fazla duygular, sohbetler barındıran türdür. Duyguları, haberleri beyaz kağıda yoldaş edip de muhatabının yanan yüreğine derman oluverir. İşte iki gönül insanının birbirlerine derman oldukları mektuplardan oluşan bir kitap Gurbetnâme. Okumak için Amerika’ya giden oğlu Aydın’ı ilk yılında yalnız bırakmak istemeyen Süheyl Ünver çekirdek ailesini toplar ve Amerika’ya gider. Giderken de henüz yirmi üç yaşında olan öğrencisi Uğur Derman’a “Beni oralarda mektupsuz bırakma” der. Altmış yıl karşılıklı saklanan mektupları da Samiha Uluant Ataman derleyip düzenlemiş ve yayına hazırlamış. Mektupların içeriğinden önce Süheyl Ünver ve Uğur Derman hakkında kısacık bir şeyler yazacağım. Süheyl Ünver çalışkanlığıyla herkesin gıpta etmesi gereken bir insan. Başarılı bir hekim olmanın yanı sıra sanatsal faaliyetlerde de oldukça geliştiren Süheyl Ünver, Hoca Ali Rıza Bey’den resim dersleri alır ve İstanbul’da gördüğü birçok değerin resmini yapmaya başlar. Bazen camiiler düşer bahtına bazen de eski bir çeşme. Minyatür sanatında da kendini bir hayli geliştiren Süheyl Ünver hem sanatsever bir doktor hem de bir gönül insanıdır. Boş vaktin olmasından hoşlanmayan aklına bir şey gece vakti bile geldiğinde kalkıp onu yapan, asla yarına bırakmayan biri olan Süheyl Ünver hakkında geçen yıl düzenlenen bir etkinliğe katılmıştım çok yoğun çalıştığını söyleyen bir dostuna şu şekilde bir cevap verdiği söylendi Çiçek Derman tarafından: “Yolda Azrail’e rastladım dedi ki: “Süheyl, senin canını alacağım ama boş vaktini bulamıyorum.” Disiplinle çalışan bir kişi olmasının yanı sıra da çok mütevazı bir beyefendi kendisi bunu hem

GurbetnameSamiha Uluant Ataman · Kubbealtı Neşriyatı · 201839 okunma