Yazar:
Esin Avcı Urgizer
Yorumlar ve İncelemeler
Haviye icin sevmek bir lüks,ayakta kalmak ise zorunluluktu
Haviye
Bazı insanlar sevgiyi hiç duyamadan büyür…
Kendine ait bir sesi, bir sınırı olmadan.
Haviye de tam olarak böyle bir evin içinde; susarak kabul gören, kırıldıkça daha çok boyun eğen bir kadının hikâyesi.
Ama annelik, onun içindeki sessizliği değiştiren kırılma noktası oluyor.
Kendi için çizemediği sınırları evladı için çizmeye başlaması, yıllarca bastırdığı acının ve öfkenin yavaş yavaş başka birine dönüşmesini izletiyor bize.
Kitap boyunca “bir insanı katil yapan şey gerçekten neydi?” sorusu insanın zihnine işliyor.
Çünkü Haviye’nin hikâyesi sadece bir suç hikâyesi değil; sevgisizlikle büyüyen bir ruhun, yıllarca yok sayılmasının sonucu.
HAVİYE ÜZDÜ BENİ1000Kitap
“Haviye”… Bir kitap değil, insanın içine dokunan bir yüzleşme.
Okurken yalnızca bir hikâyeye eşlik etmiyorsunuz; kendi içinize doğru derin bir yolculuğa çıkıyorsunuz.
Yazar, kelimeleriyle öyle bir dünya kurmuş ki her satırda biraz daha içine çekiliyorsunuz. Sevgisizlik, ihmal, kırılmışlık… En çok da insanın içinde büyüyen o sessiz çığlık anlatılıyor. Ve o çığlık, sayfalar ilerledikçe sizin de içinizde yankı buluyor.
Haviye, duyguları süslemeden, olduğu gibi anlatıyor. Bu yüzden etkisi daha gerçek, daha sarsıcı. Okurken “bu yalnızca bir karakterin hikâyesi” diyemiyorsunuz… Bir noktadan sonra o hikâyenin içinde kendinizi görüyorsunuz.
Okunup kenara bırakılan bir kitap değil.
Bittikten sonra etkisi devam eden bir iz gibi kalıyor.
Haviye, kalpte yer açan ve kolay kolay silinmeyen bir eser.
Reklam
