"dedim eey eski müttefikim, kalbim!
aynı safta kalmayı yazık ki beceremedik. muhkem düğümlerinle devam ettin yoluna, ben çürüyen ipleriyle aklımın."
Hesis Syf 30
Kitapta baştan sona kaybedilmiş bir sevgiliye methiyeler var. Çekilen acının güzellemesi diyelim ya da. Okurken yazar biraz sözlük karıştırmış gibi geldi. Sözlükte anlamlarını beğendiği kelimeleri ‘cümle içinde kullanayım’ diye düşündüğünü geçirdim içimden. Ve açıkçası bu cümleleri çiğ buldum. Sanki yeryüzünde başka sancı yokmuş gibi salt bir sevgi kaybedişin üzerinde durulması da çiğ geldi. Ama okunabilir altı çizilecek hoş cümleleri de yok değil.
Dili şiirsel. Ancak kitabın bütünündeki depresif hava insanı bunaltıyor. Ben okurken sıkıldım. Ayrıca eserde olur olmadık yerlerdeki noktalar ve kelime başında bile büyük harf kullanılmayışı bunlara dikkat eden kişiler için oldukça rahatsız edici olabilir.