Tarihe şöyle bir baktığımız zaman babası tarafından sevilmeyenlerin annesi tarafından sevilmeyenlerden sayıca fazla olduğunu görebilirsiniz. Bu kitapta ise annesi tarafından sevilmeyen bir gencin sergüzeştini okuyoruz. Bazıları, insanların birbirini sevmesinin birbirini tam manasıyla tanımamasıyla gerçekleştiğini savunsa da ben iki insanın (anne, baba, kardeş, sevgili...) birbirini sevmesi için tanıması gerektiğini savunuyorum. Çünkü tanımak, bir noktada anlamaktır. Kitaba dair spoiler vermeden ilerlemek çok güç geldiğinden şuraya yazdığım üç beş satırın içinizde merak uyandırmasını ümit ediyor ve kitabı okuyacak olanlara şimdiden iyi okumalar diliyorum.

HorozibiğiJules Renard · Maarif Vekaleti · 19441 okunma

Reklam

Yazar Hakkında

Jules RenardYazar · 6 kitap

1864'te Mayenne'de Chalons-du-Maine'de müteahhit bir baba ve işçi bir annenin dördüncü ve son çocuğu olarak dünyaya geldi. 1866'da babasının belediye başkanı seçilmesiyle aile Chitry-les-Mines'e taşındı. Pierre-Jules 1883'te Paris'te üniversite denkliğini aldı, ama Ecole Normale Supérieure sınavına girmeyi reddetti ve bunu sonra bir yazısında, "Ben eski ekolden, okuma bilmeyenlerin ekolündenim," diye açıkladı. 1885-86 arası, Bourges'da askerlik yaptı. Mezuniyetinden sonraki birkaç senesini ailesinden aldığı bir harçlıkla ve zamanını tamamen edebiyata adayarak geçirdi. Bu sürede okuyup yazdı, edebiyat çevresini tanımaya çalıştı ve bir roman yazmaya başladı. 1888'de Marie Morneau ile yaptığı mantık evliliği maddi durumunu iyileştirdi ve çiftin iki çocuğu oldu. 1889'da le Mercure de France adlı genç yazarlardan oluşan bir grupta aktif rol aldı. Üç yıl sonra yayımlanan ve edebi bir paraziti konu edinen hikayesi L'Ecornifleur ile başarı elde etti. Le Plaisir de rompre ve Le Pain de ménage adlı iki piyesi ün kazandı. 1900'da Jules Renard Légion d'Honneur'e layık görüldü ve belediye danışmanı oldu. İki sene boyunca gazete editörlüğü yaptıktan sonra 1904'te babası gibi belediye başkanı seçildi. Toplumsal cehaletin ortadan kaldırılmasına ve eğitim imkanlarının yaygınlaştırılmasına eğildi. 1907'de Goncourt Akademisi'ne seçilince orada da etkin rol aldı. Dreyfus Vakası'nda Emile Zola'ya destek verdi. Victor Hugo'nun büyük bir hayranıydı. Ölümünden sonra yayımlanan (1925-1927) günlükleri dönemin edebiyat çevresini tanımada önemli bir kaynak oluşturdu. Yazar, kalp-damar hastalığından ötürü 1910'da hayatını kaybetti.