1974’ten itibaren, İbrahim Kaypakkaya’nın fikirlerinden, Vartinik baskınından ve işkencede gösterdiği kararlılıktan etkilenen kahir ekseriyeti kır kökenli köylü, öğretmen ve öğrencilerden oluşan, şehirlerde ise yine kırdan göç etmiş gecekondu ahalisinin oluşturduğu, tali planda ise işçilerin yanı sıra şehirli küçük burjuva sanatçı, aydın, üniversite ve lise öğrencilerinin vücuda getirdiği bir sosyal akım yükselmekteydi: “İbocular”. Devrim stratejisini kırdan şehire çizmiş bir ekolün tabii ki sosyal tabanını da esasen köylüler oluşturacaktı. Bu kimilerinin hakir göreceği, alaya alacağı kimlerinin ise gocunacağı bir şey değil bilakis övünülecek bir şeydi. Katledilişinin 50. Yılında özlemle, hasretle andığımız İbrahim Kaypakkaya’nın siyasi ve ideolojik hattı, Nazım Hikmet’in sözleriyle tanımlayacak olursak, “Heybetli bir kılıç, Şahlanmış bir kavga atıdır. Bu kılıcı kullanmaya bilek, Bu ata binmeye yürek gerek.”
Emrah Cilasun