Biliyor musunuz, ben bu çağdan nefret ederim. Etimle, kemiğimle, hücrelerimle nefret ederim. Makina, makinanın o korkunç dişlileri nasıl kemirir canımı. Bir bilseniz bir bilseniz. Nasıl ezilir, nasıl susarım.
"Şu kadar milyar insan dünyada niye var, ben bu kadar yalnızken."(Sesini yükseltti, bağırarak) "Ben yalnız mıyım?"
Reklam
İçimizde yaşayan o, yani, öteki kişi, 'yalnız kişi'. Ey yalnız kişi. O ölüm anında duyulan, ya da ölüm anında duyacağımız yalnızlık.
Geceleri yarı uykulu, çok bulanık, gündüzleri duygu ve idrak yanılmaları içinde, baş ağırlıkları, kuşkular, kuşkular, kuşkular...
"Özlemin ilk ışınlarıyla yüreğimize doluşan hüznün unutulmaz sancılarına nelerimizi vermezdik?"
Reklam
Reklam